enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

mosDC Drachten wint uitwisselingswedstrijd tegen Philips (47-25)

De eerste van de traditionele twee ontmoetingen in de spelsoort driebanden eindigde in een ruime overwinning voor de thuisclub. Peter Hoekstra en Okke Booij waren met resp. vijf en vier overwinningen en een remise bijzonder op dreef. Voor het Philipsteam behaalde Jan van der Ploeg vijf keer de volle winst. Romke Overzet tekende namens Philips voor de kortste partij in elf beurten.

Het twintigbeurten driebandentoernooi kende een aantal verrassingen. Zo werd niet driebandenspeler Joop Wolters winnaar. Even verrassend was dat Marten Dam als tweede, Gerard Baars als vierde en Sipke Zuidema op de vijfde plaats eindigden. Van de titelkandidaten wist alleen Sietze van der Molen zich bij de top drie te voegen. Hij maakte in de eerste ronde van twintig beurten negentien caramboles, terwijl hij in de tweede ronde bleef steken op vier. Er waren twee en twintig deelnemers.

roel oostra kopieScheur
‘Soesto ús famkes eartiids sa de doar wol út wollen ha’ vroeg ik.
Zij-die-mijn-Zorgen- deelt bekeek de foto in de krant, keek nog eens goed en zei toen resoluut: ‘Nee, gjin sprake fan’ Toen was ze even stil en mompelde: ‘Mar ja, dy bin al mear dan fjirtich jier de doar út. De moade is no folslein oars’.
‘Mar stel no’ zei ik ‘dat ien fan dyn beppe sizzers yn sa’n spikerbroek lâns komt, soest der dan wat fan sizze?’.
‘Tink ik net want ik ha der fansels neat oer te sizzen. Mar ik leauw al dat ik sizze soe: Wit dyn mem wol dasto sa omrinst?’

En waar ging dat nu over? Wel ik zag in de krant een mooie foto van een keurige mevrouw die haar knieën door twee scheuren in haar spijkerbroek liet kijken. Dat is eigenlijk geen nieuws want ik kom dit vreemde verschijnsel tegenwoordig in het echt of op foto’s geregeld tegen. Niet dat ik er problemen mee heb, tiden hawwe no ienris tiden, maar wij kwamen in onze jonge jaren zo de straat niet op. (nu trouwens nog niet) Als je met gaten of scheuren in je kleding rond liep was het wel erg met je gesteld. En zo kwamen mijn gedachten op de scheur in Jantje’s broek.


In het begin van de vorige eeuw, zo rond 1905, schreef en zong de toen beroemde J.H.Speenhof het droevige lied ’t Broekie van Jantje:

Er was eens een haveloos ventje, die vroeg aan zijn moeder een broek.
Maar moeder verdiende geen centje, en vader was wekenlang zoek.
Ach moedertje, geef me geen standje, er zit in mijn broekie een scheur !
de jongens op school roepen “Jantje, jouw billen die zien we d’r deur !”.

De volgende coupletten, die te droevig zijn om over te schrijven, vat ik even voor u samen. Moeder werd ziek van de zorgen want ze had door haar drankzuchtige man geen centje om een broek voor Jantje te kopen, laat staan een stukje stof. Dus knipte ze uit haar enige overrok een lap om het broekie te herstellen.
Maar voor hij zijn broekie kon dragen, ging moeder van narigheid dood zong Speenhof dan, toen Jantje haar mee ging begraven, toen had ie zijn broekie pas an.
Ja, dat waren andere tijden! Stel dat Speenhof nu geleefd had:

Er was eens een zeer charmant meisje, in beide broekspijpen een scheur,
haar aanbidders riepen verlekkerd “Haar knietjes die zien wij d’r deur !
wat pittig, wat sexy, o wat elegant, charmanter loek vindt je toch niet”.
Maar Plussers wees eerlijk, wie lacht er nou niet die zo’n landlopers spijkerbroek ziet!

Roel Oostra

Makkinga 322

foto : Margriet de Jager, Dokkum

mosDriebanden
Drachten A deelt punten met Bergum A

16-16 was de juiste uitslag van deze FFBC competitiewedstrijd. In een allerminst saaie wedstrijddag werd met verve gestreden. De emotie was duidelijk aanwezig als voor de zoveelste keer de carambole op een haar na werd gemist. Goede partijen werden afgewisseld door matige, waarbij het geluk niet altijd even mee zat.

In het Dokkumer team behaalden Klaas Dijkma en Oebele Hempenius met elk zes wedstrijdpunten de maximale score. Voor Drachten deed Jitze Wijbenga hetzelfde, terwijl Henk de Vries, ondanks slechts twee wedstrijdpunten, het hoogste daggemiddelde voor Drachten bereikte, nl. 0,500. Met een gemiddelde van 1.176 maakte hij zijn winstpartij in negen beurten uit.

Overall behaalde Klaas Dijkma met 0.509 het hoogste gemiddelde. De drukte en het geroezemoes in de biljartzaal kan de concentratie verminderd hebben, maar dat gold voor beide partijen. Het was een fijne, sportieve dag met, indien nodig, veel begrip van beide kanten.

Hans Roelfs januari 2016"Goedendag meneertje, wat zijn wij aan het doen?"  

"Oh, wij reden auto, jullie ook?"

“Wij zijn zeker de leukste thuis?"

“Nee, dat is de deurknop want die geeft iedereen een handje"

Na deze melige begroeting vroeg oom agent mijn rijbewijs en autopapieren, die goed werden bevonden. Ik dacht dat hiermee het gesprek wel was afgelopen, maar… blafte de man mij toe: "Ik constateer dat u uw gordel niet om heeft". "Dat klopt niet, commissaris,” blafte ik terug. “Ik wilde iets uit het dashboard pakken en daarom drukte ik de gordel naar beneden.”

"Ik constateer dat u uw gordel niet om had,” vervolgde de agent op weer diezelfde blaffende toon. Aangezien ik wel voelde dat argumenteren weinig zin had, volstond ik met een schouderophalen.

"Daar krijgt u een bekeuring voor."

"Is een waarschuwing niet genoeg, of bent u nog niet aan uw maandelijkse bekeuringenproductie toe?", vroeg ik venijnig. "Nee, nee, meneertje, waarschuwingen daar beginnen we niet meer aan."

Hij schreef een procesverbaal en vertelde ondertussen dat een groot gedeelte van de ongelukken ontstond door het niet dragen van autogordels. Ik keek hem verbaasd aan en wilde hem vragen of hij bedoelde dat het aantal doden en ernstig gewonden groter zou worden door het niet dragen van gordels. Maar ik zag aan de uitdrukking in zijn ogen dat dit vergeefse moeite zou zijn. Na het afhandelen van de formaliteiten, mocht ik mijn weg vervolgen. Met een pesthumeur, want ik was weer een beetje armer én in tien minuten gedegradeerd van ''wij'', naar ''meneertje''.

Waarom moet ik nou zo’n proleet ontmoeten? Er zijn toch wel aardige agenten?  Ik zie mezelf als een tamelijk brave burger, die zich binnen de grenzen van de wet beweegt. Loop ik 's avonds over straat, zie ik weinig blauw dat mij kan beschermen. Sterker nog, de kans blauw tegen te komen in de vorm van een smurf, is volgens mij groter. Op zich geen probleem, ik voel me veilig op straat. Mijn probleem is dat een politiemacht, die volgens eigen zeggen al jaren kampt met personeelstekort, wel tijd én mankracht heeft voor urenlange controles op het dragen van autogordels.

Waar ben je gebleven, Oom Agent? Je was toch mijn vriend en helper? Als jij er was, kon mij toch niks gebeuren? Ik zie je bijna nooit meer en als ik je al een keer zie, grijp ik automatisch naar mijn beurs.

Hans Roelofs                 

Libre - Drachten wint eerste wedstrijdmos

Terwijl onze regering, middels onze Koning, in Den Haag het parlementaire jaar opende, gingen de biljarters van BC DC Drachten en biljartclub ‘Ons Genoegen’ in Menaldum van start in de FFBC libre-competitie. Drachten begon goed aan de competitie door met een 16 – 20 te winnen. De punten werden gelijkelijk verdeeld over de beide helften: 8 – 10. Voor Drachten wonnen Sipke Lindeboom, Peter Hoekstra en Renze van der Lei hun beide partijen. De hoogste serie kwam op naam van Peter Hoekstra met veertien caramboles, terwijl Sipke Lindeboom tekende voor de kortste partijen in twaalf en veertien beurten.


Geheugen

roel oostra kopie

Al een paar jaar zit ik soms met het probleem dat de naam van een goede bekende mij niet te binnen wil schieten. In gedachten zie ik hem voor me maar zijn naam wil niet te voorschijn komen. En het is vervelend maar ik heb het idee dat dit soort geheugenverlies langzamerhand eerder minder dan beter wordt. Zij-die-mijn-Zorgen-deelt is er ook niet vrij van en dat troost een beetje. Beide ‘in geheugen as in gatsjepanne’, daar zijn we het wel over eens.

 

Zapte ik een paar dagen geleden langs één van de commerciële zenders die nogal veel mystiek en helderziendheid in het programma doet. Er kwam een mollige mevrouw voorbij die haar brood verdiende met ‘healings’ in alle soorten en maten.
Die verstrekte gratis een recept voor geheugenverbetering en las dat langzaam voor : Twee vitamine C tabletjes, fijn wrijven in een lepel, scheutje ginco biloba-azijn, mengen en dan vier druppels castor olie erbij. Dit mengsel een kwartier voor het naar bed gaan innemen. Iedere avond vers maken was belangrijk. En de dame had voorbeelden van zakenlieden met foto en naam die hun papieren agenda’s hadden afgeschaft omdat ze al hun afspraken ‘in het hoofd hadden’.
Ik noteerde alles en riep enthousiast : ‘Dit is wat foar ús, moat we even besykje !’ ‘Bist wol hielendal lekker?’ hoorde ik lacherig achter mij. ‘Sit der mar net oer yn’ mompelde ik korzelig.
Toen ik later op de avond (in mijn cyclaamkleurige pyama) tussen de dekens wat voor mij uit lag te staren kwamen er twijfels. Stel je nu eens voor, ging door mijn hoofd, dat zo’n middeltje werkelijk zou helpen. Neem nu eens aan dat er plotseling in het bewustzijn van een gewoon mens, al was het maar een gedeelte van alles wat hij in zijn leven vergeten had, zou terugkomen . . . .

Honderden gezichten zouden uit de duisternis opdoemen en een geweldig ge-rabarber zou de stilte in zijn schedel verbreken. In die zee van gezichten zou hij de enkelen die hem zeer dierbaar waren misschien niet terug kunnen vinden. De echt goede boeken die hij gelezen had zouden verdrinken in de honderden middelmatige of slechte. En het ergste van alles zou zijn dat een mens tussen al zijn mislukkingen tevergeefs zou moeten zoeken naar dat ideale beeld van zichzelf, waarvan zijn zwakke geheugen hem altijd nog juist in staat stelt te dromen
Nee, ik ga toch maar geen vitamine C met ginco biloba en castorolie innemen. Ik hou het maar gewoon op : ‘Och . . .kom no . . . hoe is syn namme ek al wer. Do wist wol. ja dy . . . dinges . . .we bin him ferline wike noch tsjinkommen . . .’

Roel Oostra

roel oostra kopieFlöz
De R zit weer in de maand, de vakanties zijn voorbij en de deuren van ons aller Lawei staan weer wijd open. Vanwege het feit dat ik een trouwe theaterganger ben krijg ik aan het begin van het seizoen nogal eens de vraag: ‘Hast ek noch in oanriederke foar my’ of ‘wat vindt je van die of die voorstelling’.

Met adviezen ben ik altijd heel voorzichtig want ik weet hoe smaken verschillen en heel vaak hou ik de boot een beetje af.
Voor de familie Flöz maak ik graag een uitzondering. Uit ervaring weet ik dat het voor een theater moeilijk is publiek naar voorstellingen te krijgen die buiten het traditionele patroon vallen. En wat moet je dan met een familie Flöz uit Berlijn die woordeloos een operavoorstelling op het toneel zet. En dan niet zoals u de opera vanuit de zaal beleeft, maar wel wat er allemaal op het achtertoneel gebeurt. Toneelmeesters druk aan het werk, de aankomst van de solisten, van het orkest, de arrogante dirigent, het ballet en noem maar op.

Als u wilt weten waar ik het over heb moet u eigenlijk even op internet via Google familie Flöz intikken. Fragmenten uit verschillende voorstellingen komen daar voorbij. Die zijn leuk maar ik garandeer u, als u de familie op het podium aan het werk ziet, alles nog tien keer leuker is.

Uit bovenstaande begrijpt u wel dat ik zeer enthousiast over deze Flöz familie ben die Europa bereist en maar mondjesmaat in Nederland te zien is. Dus pet af voor de programmeur van de Lawei. ‘Teatro Delusio’ waarmee ze donderdag 3 november naar Drachten komen heb ik een achttal jaren geleden ook gezien en ik kan mij de voorstelling nog best voor de geest halen. Wat ik helemaal niet vergeten ben is wat ik dacht toen drie acteurs na de finale een bloemetje kregen. Ik dacht: waar zijn al die anderen.
Waar die blijven verraad ik niet want als u 3 november naar de Lawei gaat zult u daarover net zo verrast zijn dan ik indertijd.

Roel Oostra