enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

de rot 12 18555847 1291411280974954 2259564945415759863 n

 

Meevaren/zeilen op donderdagavond 29 juni a.s. en ook op e donderdagavonden in de maand juli met het skûtsje “de Rot” vanuit de haven van Rottevalle.

U kunt opstappen voor een tochtje van 19.00-21.00 uur over de Lits en Leijen.,De kosten zijn € 10.- p.p , kinderen tot 12 jaar € 2,50

Schipper en maat staan voor u klaar. De opstapplaats is bij de haven in Rottevalle.

Reserveren gewenst.

Er kan ook geboekt worden voor een dag of middagtocht, geschikt voor zakenfeestjes, familie en vriendenuitjes.

Blijf het skûtsje “de Rot” volgen via www.derot.nl en facebook.

Wilt u meevaren/ zeilen???

Dat kan, wel graag reserveren want vol=vol. Tel: 06-51946626/ 06-55864180

bieb drachten logo 227 87FabLab drachten

 

Iedereen is welkom tijdens de inloopuren van het FabLab in Bibliotheek Drachten

 Altijd al met een 3D printer willen werken? Of wil je graag je eigen t-shirt of mok bedrukken? Dit en véél meer kan in het FabLab. Bezoekers, jong en oud, maken kennis met grafisch ontwerpen, digitale fabricage en andere digitale toepassingen. In het FabLab maak je zélf 3D-producties, fotoprints, bedrukte T-shirts, laseropdruk op hout, perspex, karton en nog veel meer.

Gewijzigde inloopuren

Drie keer per week kun je meekijken in het FabLab tijdens de inloopuren. Wat is een FabLab eigenlijk? Wat voor machines staan er in een FabLab? Wat kun je ermee maken? Welke kennis moet je hebben om ermee te kunnen werken? Deze vragen en nog veel meer kun je tijdens de open inloop stellen aan de speciaal opgeleide vrijwilligers. Leeftijd van 8 tot 88 jaar.

Naamloos22

 

I

roel oostra kopiebroek 20170426 163048Mode
We leven in een bezeten wereld, en we weten het. Dat is een beroemde uitspraak van de historicus Johan Huizinga (1872 – 1945). Hij had het over grote zaken betreffende het wereldgebeuren en het zou hem niet verbazen als de hele zwik zo nu en dan weer eens in de brand vliegt..
Nu ben ik een klein mannetje en ik kan niet in de schaduw van de heer Huizinga staan maar dat we met zijn allen heel goed weten dat we in een bezeten wereld leven spreekt mij zeer aan. De heer Huizinga dacht in het groot en ik denk in het klein.

Ik zag op TV een gesprekje met Mies Bouman over een verzameling columns van haar hand die in een boekje waren terechtgekomen. Waar ze haar onderwerpen weghaalde, werd haar gevraagd. Ze zei eerst niets maar keek naar een jonge man in het publiek wiens blote knie door een flinke scheur in zijn broekspijp het daglicht aanschouwde. ‘Daar zit een voorbeeld’, zei ze.

Enige maanden geleden heb ik ook een Pakepraatje aan dit vreemde modeverschijnsel gewijd en toen ik een paar dagen geleden in het Friesch Dagblad op een foto van fotograaf Jesse Bouman zag dat een lieve kornettiste een minutenlange ovatie kreeg voor haar prestatie vond ik het niet nodig weer de aandacht op haar spijkerbroek te vestigen. Want ja, ik had het er al eens over gehad. Ik dacht alleen dat beppe tegen mem had gezegd: ‘Listo dat famke sa op it poadium stean? Foar in seal fol minsken? Sa haw ik dy dochs net opbrocht!’

Maar het kan nog gekker. Zij-die-mijn-Zorgen-deelt krijgt zo nu en dan een blad van een modehuis toegezonden. Ik kijk er nooit in maar zie wel dat ‘t prachtig is uitgevoerd, glanspapier en prachtig fotowerk. ‘No moast hjir ris sjen’, zei mijn vrouw. En ja, ik zag het. Er werd een spiksplinternieuwe luxe Denim spijkerbroek aangeboden voor de niet misselijke prijs van € 99.95. En wat stond erbij als aanbeveling? 5 pocket 7/8 broek met slijteffecten en wassing voor een unieke look. Broekspijpen met onafgewerkte randen. Honderd euro, alstublieft.
We leven in een bezeten wereld, en we weten het! (of bin ik it paad hielendal bjuster . . . .)

Roel Oostra

roel oostra kopieSongfestival

Ziezo, het internationale songfestival hebben we weer achter de rug. Het was net als vorige keren weer een heel spektakel en De Draaimolen, dat leuke nummer waarmee Heddy Lester vele jaren geleden het festival won, zou vandaag de dag niet eens meer in de uitslagenlijst voorkomen. Enfin, andere tijden andere zeden. Zelf heb ik lang niet alle uitzendingen gezien. Heb wel geprobeerd die drie Nederlandse zusjes wat te volgen en als ik in de jury had gezeten waren ze een stuk hoger op de uitslagenlijst gekomen.

Ieder jaar wanneer ik wat brokken van dit gebeuren tot mij neem moet ik denken aan het feit hoe de geluids- en lichttechniek er in de loop der jaren op is vooruit gegaan. Toen na de oorlog het gewone leven langzaam op gang kwam en ook het verenigingsleven begon te draaien werd er uiteraard ook weer toneelgespeeld. Ik deed daaraan enthousiast mee. Het was, gelooft u mij, een prachtige tijd. Maar technisch hadden we niks. Terwijl we zo graag een schijnwerper wilden gebruiken.
‘k Sil wol even ien meitsje! riep Eise Bruinsma, alleskunner uit de Folgeren. Hij nam een emmer. monteerde daar een lamp van 400 Watt in en ziedaar: een schijnwerper. Een paar maanden later was het lastig dat je die spots niet kon dimmen. Jaap Jager kwam met een elektrisch staaf-straalkacheltje, streek met één of andere weerstand over de staaf en ziedaar: het licht kon langzaam gedimd.

Toen ik later in de Lawei terecht kwam heb ik een heel stuk ontwikkeling op dat gebied meegemaakt. Niet dat ik er ook maar een greintje verstand van had maar voor Gabe Faber en Henk Bergsma, Lawei technici par excellence, ging geen zee te hoog. Maar wat je aan lichtkunsten nu bij dat song festival ziet is bijna niet te geloven. Van achter een klein kastje worden de honderden spots bediend, kunnen draaien, kunnen dimmen , kunnen van licht veranderen, enzovoort. Prachtig. Alleen, je (ik tenminste) wordt er gek van. Als ik naar dat songfestival kijk denk ik vaak dat er een paar technici aan de knoppen zitten die tegen elkaar zeggen: Weet je wat ook kan? Heb je dit al eens geprobeerd? Twee knapen die nog nooit gehoord hebben van: De beperking toont de meester.

Nu weet ik best dat ik een oud baasje ben en niet meer van deze tijd, maar ik zou toch wel eens willen dat er es een onderzoek kwam hoe de gewone man over die lichtexplosie denkt. Ik vind, maar dat had u al begrepen, ik vind het niks.
En dat zwaaien met vlaggetjes als kinderen op de kleuterschool vind ik ook niks.
en die lieve zusjes van O’s3me hadden best kunnen winnen.

Roel Oostra

Mijn geliefde met wie ik zeven jaar zielsgelukkig ben geweest was rustend landbouwer, zo heet dat. Hij had een bedrijf gehad in het noorden. Zoals gebruikelijk werd er tussen de middag warm gegeten. Tot de kinderen naar de middelbare school gingen, toen werd het ’s avonds warm en dat is zo gebleven, ook toen hij niet meer werkte. Gelukkig, want ik heb mijn leven lang nog nooit tussen de middag warm gegeten en dat wens ik wel zo te houden. Gewoonte…

Die avondmaaltijd van ons samen was een klein feestje. Soms stonden we beide in de keuken voor de maaltijd te tuttelen, zonder dat wij de behoefte hadden elkaar de hersens in te slaan, Hij was iedere keer weer verbaasd dat dat kon, samen in de keuken. Ik ook. Want toen zijn vrouw ziek werd kon hij nog niet eens het gas aansteken, gaat het verhaal. We aten iedere dag een voorgerecht. Ik ben niet van de soep, ook niet van de toetjes trouwens. We aten een Griekse salade, groene sla met olijven, feta, veel knoflook en een mooie dressing. Ik ben inmiddels weer ruim tien jaar alleen, nog steeds eet ik een groene salade vooraf, nu zonder olijven en feta. Gewoonte...

We hebben allemaal onze gewoonten, opgebouwd vanuit onze jeugd en een werkzaam leven. Gewoonten geven structuur aan de dag, je hoeft niet iedere dag te bedenken en beslissen of en wanneer je opstaat, naar je werk gaat, dat doe je gewoon. We hebben niet altijd zelf voor zo’n gewoonte gekozen; je dagindeling, zoals je tijd van opstaan en naar bed gaan, wordt bepaald door het tijdstip waarop je op je werk moet zijn, hoe laat je je kinderen fris gewassen en gestreken klaar moet hebben voor school, ook de tijd van de hoofdmaaltijd wordt daardoor bepaald. Je woonsituatie, appartement of herenhuis met tuin, bepaalt hoeveel tijd je moet besteden aan het onderhoud van je huis. De ‘macht der gewoonte’ regelt een heel stuk van onze dag zonder dat we daar bewust voor kiezen. Gelukkig maar want anders moesten we daar ook nog voortdurend bij nadenken.

Dat wordt allemaal anders als je tot de ouderen gaat behoren. Je hoeft een heleboel niet meer; je kinderen zijn de deur uit, je hoeft niet meer naar je werk, je kunt je dag naar believen indelen, opstaan en naar bed gaan wanneer het jou uitkomt, je kunt eten wanneer je zin hebt – of niet - en je mag ’s nachts naar de buis kijken als die beroemde oude film op een onmogelijk tijdstip wordt uitgezonden.

Maar als plusser krijg je wel zowat dagelijks te horen wat je allemaal wėl moet. Bewegen, iedere dag minstens een half uur lopen, gezond eten, je sociale contacten onderhouden, graag ook wat vrijwilligerswerk doen en vooral bewegen. Dat vraagt aardig wat discipline. Vooral als je pas tot de pensionado’s behoort is het heel verleidelijk om alles anders te doen dan in een leven van plichten. Dat mag je jezelf best gunnen, een poosje. Dan merk je dat je vanzelf terugvalt op sommige gewoonten.

Het loont om je gewoonten eens kritisch onder de loep te nemen. Want je tijd is kostbaar aan het worden. Hoe zinvol is het dat je iedere dag stofzuigt. En moet je de krant nu echt van achter tot voor helemaal lezen? Ik zal niet de enige zijn die de sportpagina’s overslaat! Wat zijn de dingen die je eigenlijk nog zou willen doen, waar je naar verlangde toen je nog werkte? Het loont om iets nieuws op te pakken en uit te vinden of  het iets voor jou is, nieuwe gewoonten aan te wennen. Wat vindt u nou echt leuk, waar bent u nieuwsgierig naar? Nooit te oud om te leren, dat is ook zo’n motto dat wij regelmatig te horen krijgen. Ik ben het daar hartgrondig mee eens.

Wat vindt u?

De plaat poetsen

Dagelijks worden er zegswijzen en uitdrukkingen gebruikt waarvan de oorspronkelijke betekenis onbekend is. Wie denkt er bij “iemand in de luren leggen” nog aan de doeken, waarin kinderen met Engelse ziekte werden gewikkeld om het kromtrekken van armen en benen tegen te gaan?

Veel uitdrukkingen die ontleend zijn aan dergelijke voorwerpen kan men tegenwoordig alleen nog in musea bekijken. Historische gebruiksvoorwerpen en praktijken zijn gekoppeld aan Nederlandse uitdrukkingen en zegswijzen.

De plaat poetsen

Betekenis: er heimelijk vandoor gaan, zich uit de voeten maken.

Verklaring: Deze uitdrukking betekent oorspronkelijk deserteren. Wie zich van de groep verwijderde met het voorwendsel de kolfplaat van zijn musket te gaan poetsen en daarna niet meer opdook was gedeserteerd. Een andere verklaring houdt verband met het feit dat de musket zo zwaar was (ca. 9 kilo) dat deze bij een aftocht vaak niet normaal gedragen kon worden. De musketier sleepte dan het wapen achter zich aan, waarbij de kolfplaat over de grond schuurde en aldus werd gepoetst.

roel oostra kopieMarike
Zag ik een paar dagen geleden Klaas Bruinsma door onze straat fietsen. En toen dacht ik: hoeveel plaatsgenoten zouden weten dat er een zeer knappe Klaas in hun midden woont die de klassieken vanuit het Latijn of het Grieks of het Middeleeuwse Nederlands of het Middeleeuwse Engels niet alleen voortreffelijk in hedendaags Fries vertaalt maar ook zorgt dat er boeken van komen.

No tink ik net dat der in grutte merk is foar in fryske Sofokles of Karel ende Elegast, om mar in pear te neamen. Dat is eink spitich want bygelyks De tocht fan de Argonauten sjocht der as boek treflik út en de aventoeren fan Orpheus, Jason en harren maten lêze as in trein. Hawar, by myn boeken seach ik ek Marike fan Nijmegen stean. Dit Midsieuwske ferhaal fan Marike dy’t mei de duvel as loverboy omslacht hat Bruinsma yn treflik en linich Frysk oerbrocht. In lust om te lêzen en, want it is fansels skreaun as in toanielstik, it soe sa spile wurde kinne.
Soe der net in taal-dosint op ien fan ús grutte middelbare skoallen te finen wêze, tink ik wolris, dyt de earm om dizze Marike slaan wol? Past doch prachtich yn it les pakket? Hoecht net folle tiid te kosjen en as lês-foarstelling hat men samar in útfiering foar de boppebou foar mekoar.

Der sil doch wol in ploechje studinten te finen wêze dy’t nocht oan sa’n putsje hat?

Ik sjoch it al foar my : Yn de aula In tolftal stuollen op in rige foar op it poadium. Foar elke stoel in stik karton mei de namme fan de rol: FERTELLER , MARIKE, GYSBERTde pastoar , MOENEN de duvel, in OBER, ensafuorthinne. Op de stuollen de akteurs dy ’t mei it boekje yn de hân harren tekst gloedfol foardrage. Wedzje dat it noflik oerke wurde kin. De lytse seal fan de Lawei soe der ek hiel geskikt foar wêze.

Mar ja, der moat fansels wol in learaar fûn wurde dy ’t it ynitiatyf nimt hoewol it bestjoer fan in skoalleklub dat ek wol dwaan kin. (Of bin der gjin skoalleklubs mear?) Marike fan Nijmegen is te krijen by Utjowerij Elixer, Ossekop 4, 8901 AA Ljouwert en faaks ek wol by boekhannel van der Velde.

Omdat ik weet dat er nogal wat medeburgers zijn die onze taal wel kunnen verstaan maar Fries lezen moeilijk vinden (en daarom het bovenstaande bij voorbaat overslaan) maak ik hier nog even de notitie dat het prachtig zou zijn als een paar toneelliefhebbers de Friese Marike fan Nijmegen tot leven zouden willen wekken.

Roel Oostra