enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

roel oostra kopieFrits

Een paar dagen geleden had ik een afspraak met de acteur Frits Lambrechts over een zaak die hier niet ter zake doet en wij zaten gezellig te praten in de hal van de Lawei. Plotseling stond een jongeman bij ons tafeltje, ik schatte hem op een jaar of twaalf, veertien, met een stuk papier in zijn hand die vroeg: ‘Mag ik een handtekening van u meneer Lambrechts?’ “Ja hoor’ zei Frits geroutineerd, ‘Hoe heet je?’ Schreef een paar regels, schilderde een fraaie handtekening en vroeg: ‘Hoe weet je wie ik ben?’ Nou vertelde Henk, ik geloof tenminste dat het een Henk was maar weet het niet zeker meer, dat hij Frits in één of andere televisie serie had zien spelen. Frits kreeg ook nog een hand van de moeder en moeder en zoon stiefelden zielsgelukkig, denk ik tenminste, de deur uit.

‘Vertel me es’, zei ik tegen Frits ‘wat heb je op dat papier gezet? Och ik weet het eigenlijk ook wel. Je hebt geschreven: Beste Henk, jij bent de allereerste die mij om een handtekening heeft gevraagd, ik zal je nooit vergeten. Oom Frits.’

‘Ja m’n jongen, ik weet hoe je je voelt’ was het antwoord ‘Stikjaloers, je trekt helemaal wit weg’.

Enfin, u begrijpt dat ik met de tachtigjarige Frits een gezellige middag heb gehad en we naast ons zakelijk gesprek ook de toestanden in de wereld even op een rij hebben gezet. We waren het er roerend over eens dat een mens niet op de wereld is gezet om een ander mens de hersens in te slaan. Zo kwam ook ter sprake dat in de Moslimwereld de Soennieten en de Sji-ieten elkaar te vuur en te zwaard bevechten.

‘Och’ zei Frits ‘die komen een goeie honderd jaar achter ons aan. Want wat is het eigenlijk nog maar kort geleden dat protestanten op katholieke brandstapels werden gezet. Ja. zei ik, en dat de protestanten met de Beeldenstorm de katholieke godshuizen vernielden.

‘Ik ben zeer streng katholiek opgevoed’ zei Frits ‘en in mijn schooljaren was de Openbare School de absolute vijand. Vooral mijn grootvader was zeer principieel. Toen in het laatst van de oorlog alles op was, onze school geen brandstof meer had en ik bij moeder klaagde dat we zaten te vernikkelen van de kou zei die resoluut : nou, dan ga je maar naar de openbare school, daar brandt de kachel nog heb ik gehoord. Dat gebeurde. En toen durfde ik als klein mannetje niet meer naar opa toe want ik was echt doodsbang dat hij over school zou beginnen’.

‘Tja, zo ging dat’ zei ik ‘ik ben ook nog nooit vergeten dat ik in mijn schooltijd kieper ben geweest in een katholieke club en na een paar maanden door een kapelaan van het veld werd gestuurd’.

Gelukkig is dit kleine leed verleden tijd. Want ik kon Frits vertellen dat we in Friesland Het Friesch Dagblad hebben, een principieel protestants christelijke krant met een pastoor alsmede een rabbijn als vaste columnisten.
Nou, zei hij, dat is alvast een begin. Nu de grote wereld nog.
Maar dat zagen we niet zitten . . .

Roel Oostra