enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

Hans Roelfs januari 2016Zo’n acht à negen jaar geleden stond ik met de buurman voor het huis te klagen over schilders die inferieur werk leverden. Hij attendeerde mij op het artikeltje ‘Zakelijk bezien’ in de Drachtster Courant. Hierin presenteerde een jongeman zich als beginnend zelfstandig huisschilder. Ik belde hem nog diezelfde avond.’’

Met een enthousiaste en opgewekte stem verzekerde hij me voor geen klusje aan de kant te gaan en alles tegen een redelijk tarief. Dat laatste sprak me natuurlijk aan.
“Ik kom graag bij u langs om te kijken wat er moet gebeuren. U heeft binnen twee dagen de offerte”, verzekerde de prille zelfstandige. En inderdaad, precies volgens afspraak kregen we keurig een overzicht van de te verrichten buitenwerkzaamheden en de totale kosten. We besloten met hem in zee te gaan.

Op de afgesproken tijd reed hij voor, een oud autootje voorzien van gereedschappen, potten verf en een imperiaal met twee ladders. De schildersbaas himself: “Zeg maar Johan”. Het werk vlotte en voor zover ik het kon waarnemen viel er niets op aan te merken. Op zijn tijd presenteerden we koffie of een frisdrankje en tijdens de koffie- of frisdranktussendoortjes babbelden we genoeglijk.

“Ik ben tevreden over de eerste maanden. Dat stukje in de krant heeft me veel klandizie bezorgd. Maar het moet niet te hard gaan, zonder personeel kan ik me beter richten op kleine klanten, zoals u”, vertelde de schilder. Zo, die zat.

“Weet je zeker alleen maar kleine klanten te willen?”, was mijn vraag. “Natuurlijk, ik wil nazorg kunnen geven aan mijn klanten, d.w.z. na een jaartje of zo kijken hoe de verf zich houdt. Misschien zijn er dan weer andere schilderklusjes te doen. Zo wil ik een vaste kern van klanten opbouwen. “t Klonk me als muziek in de oren en we besloten hem aan te bevelen bij de bevriende buurtgenoot.

Johan boekte snel vooruitgang en huurde op het industrieterrein de achterste helft van een bedrijfspandje. Toegegeven, het was een beetje een zootje, maar Johan was immer opgewekt en dienstvaardig.

Het bedrijf groeide alsmaar en Johan kreeg er een partner bij: het werd een echte zaak met echt personeel. Johan rijdt nu in zijn nieuwe bedrijfswagen met een eigen logo erop en heeft het druk, druk, druk. Dat is fijn voor hem. Maar als ik hem dan weer zo voorbij zie sjezen heb ik wel eens heimwee.

Heimwee naar de tijd dat je Johan belde en hij weldra kwam. Helaas heeft Johan, voor kleine klanten die bellen,  geen tijd meer om langs te komen. Dan moet je bij Johan op de wachtlijst. Efficiënt natuurlijk. Maar wel jammer.

Hans Roelofs