enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

roel oostra kopieEr liggen in ons goede Drachten problemen om onder te bezwijken. Je hoeft alleen maar even naar het Raadhuisplein of de Vaart te kijken. Maar er zijn ook problemen die een kleine groep bedreigen, waar onze dorpsgemeenschap een tikje van zal krijgen !

't Roemruchte toonkunstkoor Frisia Cantat geheten heeft in een rondzendbrief ons allen laten weten dat 't getal der leden het koor met spijt doet dwingen om morgenavond in De Arke de zwanenzang te zingen. Misschien een beetje flauw om een serieuze zaak met een soort Sinterklaasrijm te beginnen maar voor mij is het een manier om de frustratie van het verdwijnen van een instituut als Frisia Cantat te verwerken. Want dit toonkunstkoor is al 85 jaar één van de visitekaartjes van Drachten.

Opgericht door Hendrik Karel Schippers, meneer Schippers, Schippers fan Drachten, die het veertig jaar onbezoldigd heeft geleid. Onbezoldigd, ja! Nou ja, met Sinterklaas kreeg hij traditiegetrouw twee boterletters in de vorm van een F en een C. Lange jaren met de onvergetelijke Lien Eizinga als trouwe piano-repetitor. Ook een boterletter. Na zijn afscheid werd het dirigeerstokje door anderen overgenomen en de laatste jaren staat het koor weer stevig overeind met Jan Harryvan als prima dirigent. Ook bestuurlijk en financieel is het koor gezond. Waarom is er dan tot opheffing besloten?! Wel, ondanks het enthousiasme is aan vergrijzing niet te ontkomen en aanwas van jonge leden loopt, ondanks vele pogingen, telkens op de klippen. En voordat de kwaliteit waar het koor voor staat zou dalen en één en ander als een nachtkaars uit zou gaan, hebben bestuur en leden met pijn in het hart besloten Frisia Cantat, na het geven van een afscheidsconcert, op te heffen. Een dapper besluit.

Dat afscheidsconcert vindt plaats vrijdag 9 april, te 20.00 uur in kerkgebouw De Arke, Flevo 161 te Drachten. Frisia Cantat zingt dan een drietal werken van Mozart en aan het concert wordt meegewerkt door het vocaal ensemble Sequens. Heb ik vorig jaar horen zingen. Een prachtig ensemble onder aanvoering van Han Warmelink. U hebt het zo langzamerhand wel begrepen: ik beveel dit laatste optreden van Frisia Cantat van harte aan. Ik hoop u daar te zien. Wat zou het mooi zijn dat deze avond de Arke tot zinkens toe vol zou zitten. Jammer dat ons gemeentebestuur nog niet geformeerd is want een woordje van de wethouder die cultuur in zijn/haar portefeuille heeft zou ik wel gepast vinden.
Drachten wil je meemaken! Ja toch!'

Roel Oostra

roel oostra kopieEr is een tijd geweest, geachte lezer, lieve lezeres, dat geluid versterken bestond uit een grote toeter waardoor geschreeuwd moest worden.

Er is een tijd geweest dat de destijds beroemde Comedian Harmonists een grote hal alleen met hun stemmen  vulden.

Er is een tijd geweest dat bij recepties en partijen een enkele pianist leuk voor achtergrondmuziek zorgde zodat je ook nog eens een woordje met je tafelgenoten kon wisselen, er is een tijd geweest dat acteurs zo goed articuleerden dat ze ook op de achterste rijen prima te verstaan waren, er is een tijd geweest dat het plaatselijke harmonieorkest  vanuit een muziektent een leuk concert gaf zonder het hele dorp erbij te betrekken, er is een tijd geweest dat je gezellig op muziek van een echt orkestje een dansje kon maken en daarbij ook nog wat kon praten. Ja, ja, zo was het eens. Dat moet een zalige tijd zijn geweest.

Toen werd de geluid versterker uitgevonden. Eerst  in simpele uitvoering maar ingenieuze verbeteringen volgden (en volgen) elkaar non stop op. En het basvolume werd zwaar, zwaarder, zwaarst. Nu denkt u misschien dat ik de pest aan al die moderne uitvindingen heb. Absoluut niet, ik ben dankbaar dat ik al die onvoorstelbare toestanden van televisie, telefoon, TomTom en noem maar op, mag meemaken. Geweldig!  Ook de simpele versterker van geluid is een prachtige uitvinding.  Alleen moet die gebruikt en niet misbruikt worden. Zo is het toch met alles? Met een vliegtuig kun je schitterend  over de wereld vliegen, maar je kunt er ook bommen mee op steden gooien.

Het is maar hoe je het spul gebruikt. Het is toch van de gekke dat bijvoorbeeld bij musicals heel vaak de tekst, waar het toch om gaat, onverstaanbaar wordt door het volume van het begeleidend orkest? En niet alleen in zalen maar ook in openbare ruimtes wordt vaak veel te veel lawaai geproduceerd. Laatst zongen onze Peijesjongers op het Museumplein, aangenaam. Werden afgewisseld door een band met de ordinaire naam De Sadelrûkers, niet te harden!

Tot in het absurde heeft de regering regels gesteld ter bevordering van de volksgezondheid. Er  zijn weer een paar zogenaamde concerten, Dencity bijvoorbeeld, op het Kiryat Ono Plein aangekondigd.  Lawaai schijnt voor de politiek echter niet te behoren tot een risicofactor hoewel de schade aan het gehoor van jongeren, zoals uit onderzoeken blijkt, aanzienlijk is. De heren Schoonenberg en Oosterhof wrijven zich al vergenoegd in de handen.

Roel Oostra

roel oostra kopieKaaba

Zaten we met een paar kennissen te praten over onze goede woonplaats Drachten. Want een paar weken geleden had een of andere onverstand in de Leeuwarder Courant gezet dat Drachten zo’n lelijk ongezellig dorp was. Dat riep natuurlijk wel enige discussie op want ja, er wordt vaak vergeten dat, om maar een voorbeeld te noemen, vroeger de oude Hanzesteden bloeiden door handel en scheepvaart en daardoor een vracht aan mooie stadhuizen, gildegebouwen, stadspoorten en noem maar op aan schilderachtige pleinen en straatjes konden neerzetten, maar dat terzelfder tijd de arme bevolking van Noorder- en Suijder Dragten in de heide en het veen ploeterde om het hoofd boven water te houden. En plaggehutten zijn geen monumenten.

Toen de beide dorpjes aan elkaar groeiden krige Drachten stadich de fuotten ûnder it gat en groeide uit tot één van de grootste en mooiste plaatsen van Friesland. Zonder monumenten uit de gouden eeuw.

Ons gezelschap was het dus oneens met dat krantenstukje en begon de lof van onze woonplaats te zingen.
“Wij wonen nu op de achtste verdieping van onze flat,” zei iemand, “en als je zomers uit het raam kijkt zie je pas hoe groen Drachten is. Daar heeft onze gemeente mooi voor gezorgd.
En ’t centrum, al zou voor mij het carillon wel een paar meter hoger mogen, met de nieuwe Vaart en zo nu en dan Drachten on the beach is toch best gezellig.
Nou en kijk dan es naar het Raadhuisplein fantastisch dat de gemeente dat voor elkaar heeft gekregen
Neem de nieuwe parkeergarage, heel Friesland kan de auto daar wel in kwijt.”
Kortom we prezen uitvoerig en uitbundig ons gemeentebestuur

Jammer dat er eentje was die telkens ons enthousiaste gesprek probeerde te dwarsbomen met: “Ja, alles goed en wel maar wie heeft . . .” verder kwam hij niet want wij kapten hem telkens af.
Toch kwam hij erdoor en riep: “Maar wie heeft er dan in vredesnaam de vergunning af gegeven dat bij de Piipbrêge, een romantisch plekje waar de Vaart het centrum binnenstroomt, zo’n vreselijk grote zwarte doos wordt neergezet. Het lijkt de Kaaba in Mekka wel.”
En toen waren wij stil.