enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

roel oostra kopieInez

Soms, geachte lezer, lieve lezeres, kan ik de verleiding niet weerstaan een voorstelling aan te prijzen. U weet zo langzamerhand wel dat ik daar altijd zeer terughoudend in ben omdat smaken nu eenmaal verschillen. Wat ik mooi vind kunt u wel stom vervelend vinden of andersom. Maar soms kom je in theaterland wat tegen waarvan je zegt ‘Wau!’. Zo’n voorstelling is in mijn ogen ‘Op alle fronten’ oftewel het levensverhaal van de zangeres Lale Andersen die wereldberoemd werd met haar lied Lili Marleen. Dit verhaal wordt verteld door Inez Timmer met aan haar zijde de muzikale alleskunner Tseard Nauta.

Hé . . . Inez Timmer . . . is dat dezelfde Inez die vroeger deel uitmaakte van de indertijd beroemde groep Irolt? Ja, dezelfde. Trok na de Irolt periode naar Duitsland en verdient daar al jaren met haar speel-, zang- en danstalenten haar brood in de musicalwereld. Is nu dus in haar vaderland op tournee met onder andere de Nederlandstalige voorstelling waar ik het over heb.

‘Op alle fronten’ kunt u vrijdag 3 februari zien in de kleine zaal van ons aller Lawei. Jawel, de nieuwe vlakke vloerzaal waar de voorstellingen altijd om 20.30 uur beginnen. Het gaat, zoals reeds gezegd, over het leven van Lale Andersen. Dat was haar artiestennaam want echt heette ze Liese Lotte Bunnenberg. In de herfst van 2015 ging deze productie in het Heerenveense Posthuis in première en de perskritieken waren enthousiast Zodoende staat het nog steeds op het repertoire. Niet alleen kom je Lili Marleen op verschillende manieren tegen maar ook het prachtige ‘Das Meer’ of de indertijd zo bekende schlager ‘Das kann doch einen Seemann nicht erschüttern’ Ook ‘Und wieder geht ein schöner Tag zu Ende’ zal de ouderen onder ons zeer nostalgisch in de oren klinken.

Het is een fascinerend levensverhaal van Liese Lotte! Met zeventien jaar getrouwd en achter elkaar drie kinderen. De jongste was amper zes weken toen ze, 24 jaar oud, het moederschap verruilde voor toneellessen in Berlijn plus een carrière in het cabaret.
Afkomstig uit Bremerhaven had ze een voorkeur voor zeemansliederen. Inez zingt er een paar, enigszins rauw en in perfect Duits. Zo klinkt het mij tenminste in de oren. In 1933 vertrekt Lale Andersen naar Zwitserland waar ze de Joodse componist Rolf Liebermann leert kennen. Dat werd liefde en u zult nog wel weten hoe de Duitse machthebbers daar indertijd tegen aan keken.

Dit Pakepraatje is natuurlijk niet bedoeld om het hele verhaal uit de doeken te doen maar gewoon een goedgemeende aanrader om vrijdag 3 februari, s’ avonds half negen in de kleine zaal van De Lawei te gaan zitten. Misschien zien we elkaar!
Roel Oostra

roel oostra kopieNieuwjaar

Maandag 2 januari stroopte ik de mouwen op om fris en fruitig aan het spiksplinternieuwe jaar te beginnen met een positief pakepraatje. Bedenkende waar ik het over zou kunnen hebben kamen my de nijsberjochten yn ’t sin dat hjir en dêr auto’s yn ‘e brân stutsen binne en dat hulpferlieners en pliesjemannen mei fjoerwurk besketten wiene. ‘Wat sille de âlden fan sokke jonges sizze’ zei Zij-die-mijn-Zorgen deelt ‘Wêr moat it mei sokke kloatsekken hinne’. Nu, dan is het wel erg want zulke rare woorden zegt ze maar zelden.

Mij schoot daardoor een liedje te binnen dat de nu haast vergeten, maar briljante Wim Kan midden vijftiger jaren van de vorige eeuw in een nieuwjaarsconference populair maakte..” Waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe, naar Arosa, naar Formosa of naar de Philipijnen” . Ik heb er hier mijn eigen draai aan gegeven.

Waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe
naar het Beloofde Land of naar de Filistijnen,
wat zijn uw plannen, wilt u blijven of verdwijnen
gaan we links, gaan we rechts
zijn we tegen of voor
Witte Huis ? Rode Plein? of daar net tussendoor?
weet u al een beetje wat of hoe ?
waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe...?

Nieuwjaarsdag – de klokken luiden
waar zijn we met zijn allen toe in staat
dringt het verstand nog eens door onze dikke huiden
of denken we: het gaat maar zo het gaat?
Ze slaan elkaar nog net niet op ’t gezicht        
voorlopig zwaaien ze wat met het handje
dat slaan komt later pas, dan denken ze ’t is plicht
dat ieder kamerlid knokt voor ’t lieve vaderlandje,
Politici met het gelijk zo vastgeklonken aan hun kant..

Waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe
naar vredig samenleven of wat ruzie met Sylvana
gaan we met Rutte, Wilders, Asscher, of van Haersma Buma?
met Jesse Klaver, Roemer, Pechtholt,
Marianne Thieme of Henk Krol?
Of met zo’n splinterpartijtje van Lang leve de lol?
weet u al een beetje wie of hoe
waar gaan we in het nieuwe jaar naar toe . . .?

Ik wens u gezondheid en geluk op uw weg door dit nieuwe jaar!

Roel Oostra

 


roel oostra kopie

Sint 2

In 1989 schreef ik in de Pluskrant iets over de zorg problemen die opdoemen bij veel ouden van dagen, bejaarden, super-plussers of hoe de krasse knarren ook maar genoemd worden. Nu zijn we een kleine dertig jaar verder en nog is het een onderwerp dat bijna dagelijks in de kranten ter sprake komt. Ik zocht het op in mijn archief en neem hierbij een stukje over.

Kijk, recht van lijf en leden komt hij elk jaar aangereden op zijn trouwe schimmelpaard, daarbij fris van geest en zinnen, telt nog steeds geen onderkinnen in zijn lange witte baard, leeftijd ruim achthonderd jaren, wil zich desondanks niet scharen bij de klaverjasgenoten of bij het biljartje stoten, nee, hij blijft full time aan ’t werk, blijft aan ’t reizen, blijft aan ’t sloven, ’t is bijkans niet te geloven, Sinterklaas is beresterk ! Hij is werk’lijk zo bijzonder dat hij, en dat is geen wonder, soms jaloers wordt aangestaard want wij, vijf en zestig plussers zijn nog hooguit kleinkind klussers, sterk in weet-je-nog verhalen, levend met wat kleine kwalen, niet meer klimmend op een paard.
Omdat wij dat wel beseffen kunt u ons vanavond treffen, zingend bij de open haard :

Ook nu kwam de stoomboot uit Spanje weer aan,
O beste Sint Niklaas hoor ons even aan,
wij weten het zeker, u zit op het dak,
wij willen wat vragen dus neem uw gemak.
Het volk van de Plussers is groot in getal
en wat u wilt schenken dat hebben wij al !
Wij hoeven geen sokken, geen hemdje van zij
en met onderzetters maakt u ons niet blij.
Wij hoeven geen dasklem, geen asbak of lamp,
geen plastieken beelde, geen boerenkoolstamp,
wij hoeven geen prullen, geen spaak voor de fiets,
wij hebben van alles, wij hoeven dus niets !
Wat wij willen vragen ligt meer voor de hand :
een goede gezondheid, geen spierpijn of kramp
daarbij een regering die volgens de wet
wat meer op het welzijn van Plus-burgers let !
En op dezelfde wijs van het ‘Stoombootlied’ kunt u ook zingen :

En straks is het Sint feest weer achter de rug
Sint vaart in zijn stoomboot naar Spanje terug
de helft van zijn Pieten die zingt dan verblijd
we raakten ons kleurtje dit jaar nog niet kwijt.
’t Gekijf om de Piet kleur maakt hen toch van streek
want veel Zwarte Pieten zien bleker dan bleek
maar ja, ’t moet in ’t leven nu eenmaal zo zijn :
voor de lieve vrede water in de wijn.
Zo’n bleekscheet als Piet gaat ons wel aan het hart
want ’n Piet is pas echt in zijn eigen kleur zwart
als dat landgenoten-met-een-kleurtje stoort
hoeft ons eigen Pietje toch niet overboord.
’t Sint Nicolaasfeest is het feest van het kind
en wat je ook maar van de Piet kwestie vindt
bij ’n kinderfeest hoort echt geen gebakkelei
maar ’t zwarte Piet tijdperk schijnt bijna voorbij . . .

Ik zal het niet meemaken maar ben wel nieuwsgierig of dit lied over dertig jaar ook nog gezongen zal worden.
Roel Oostra