enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

roel oostra kopieEen paar dagen geleden heb ik een poosje zitten mijmeren op een bankje  bij ‘ons’ hertenkampje. Mijmeren over de jaren die, laat ik het mooi zeggen, vervloden zijn. Over de tijd dat wij met onze kinderen ‘naar de hertjes’ gingen en later hetzelfde met onze kleinkinderen.

Dierbare herinneringen die voorgoed verleden tijd zijn. Wij zijn oud geworden, de kleinkinderen groot gegroeid, maar de plek is er nog steeds, het hek staat er nog om heen, de bankjes staan nog langs het pad. In het parkje is het echter leeg en stil. Ja, er liepen nog een stuk of wat kippen rond.

In de krant heb ik gelezen dat het ‘kampje’ verhuist naar een buitenwijk in Noord-Oost Drachten. En toen dacht ik, zou er in die hoek van onze goede woonplaats ook weer genoeg vrijwilligers te vinden zijn om zo’n sociale voorziening in stand te houden? Want het beheer van ons mini-dierenparkje dreef op vrijwilligers. Jaar in jaar uit werd alles bijgehouden, in de gaten gehouden of er overbevolking ontstond, werd afgevoerd of indien nodig, aangevuld, drinkvijver aangelegd, vakkundig bijgevoerd, kortom, er was altijd werk aan de winkel. Die vrijwilligers hebben toch al die jaren maar mooi gezorgd voor een klein groen longetje en een leuk rustpunt in het drukke centrum van Drachten. Toen mijn oog viel op het miniheuveltje, waar de lama’s zo graag op klauterden, vroeg ik mij af of de overgebleven bestuursleden van deze voorziening ook nog één of ander leuk afscheid zal worden aangeboden. Ik weet best dat het helemaal ‘mijn pakkie an’ niet is zoals ze in het westen zeggen maar toch gingen mijn gedachten die kant uit. En ik zei tegen mijzelf dat een lintje niet hoefde. Als je, al is het ook jaren lang, dingen echt voor je plezier doet, hoef je geen lintje. Maar een min of meer officieel etentje via de gemeente, die terecht veel geld aan cultuur uitgeeft, moet er volgens mij wel inzitten. Nogmaals zei ik tegen mijzelf dat ik mij aan het bemoeien was met zaken die helemaal de mijne niet zijn. Stel echter dat één en ander betreffende ons hertenkampje als een nachtkaars uitgaat, dat de vrijwilligers een kort dankbriefje van onze overheden krijgen waar ook in staat dat de gemeente de laatste rommel graag voor die en die datum opgeruimd zag, stel dat dat gebeurt dan wil ik graag de tolk zijn van een generatie Drachtsters die roepen: welbedankt mannen. Klasse!!

Roel Oostra

roel oostra kopieHoewel ik pas op mijn achttiende in Drachten ben komen wonen en dus geen geboren Drachtster ben, voel ik me wel zo. ‘Fan klaaiklute feroare yn in wâldpyk’ zo is het eigenlijk. Want dit dorp met stadsallures is een fijne plek om je leven door te brengen.

Als ik in andere steden of dorpen ben en er wordt wat schamper gedaan over Drachten, neem bijvoorbeeld het deplorabele Raadhuisplein of de utopie om ‘Cultuurhoofdstad van het Noorden’  te worden, dan spring ik direct in de boom en pak breed uit met de hele hand vol culturele kwaliteitsvoorzieningen, de van veel groen voorziene wijken, de beste banketbakker van het noorden, de gevarieerde winkelstand  en wat ik maar positief kan bedenken over onze goede woonplaats.

En nu kwam ik zomaar een nieuw zalfje tegen waarmee ik Drachten criticasters over de bol kan strijken. Dat was er natuurlijk al maar ik had geen weet van de omvang. Enige dagen geleden kwam ik met onze Probus club (een club van gepensioneerde mannen van verschillende professie) terecht in het Bewegingscentrum aan de Sportlaan. Wij werden ontvangen en rondgeleid door een stichter van deze onderneming, Joan Boelens. Omstreeks 2000 met twee collega’s, bij wijze van spreken, met niks begonnen en nu werkzaam in een  ruim gebouwd, helder instituut waar niet de prestatiesport hoofdzaak is  maar het gezond bewegen. Je kunt er onder meer terecht voor fysiotherapie, een schoonheidssalon en een sauna. “Er staan momenteel zo’n 3100 leden ingeschreven” aldus Boelens. En toestellen ‘folle net genôch’. Ik zag een zaal met over de lengte en de breedte rijen hometrainers. Zoiets maakt op mij grote indruk want ik ben wel een sportman, maar dan vanaf de bank. De voetbalclubs Heerenveen en Cambuur, ik volg alles geïnteresseerd, vanaf de bank. Fout, ik weet het, maar zo gaat het al jaren. En geloof het of niet, maar de heer Boelens vertelde zo enthousiast over zijn bedrijf, alles zag er zo aanlokkelijk uit, ik voelde de drang in mij opkomen om . . . maar nee, ik kwam net op tijd tot mijzelf.

Na afloop heb ik nog even op de Sportlaan rond gekeken. Zag een indoortennishal, een squash centrum, het mooie nieuwe clubhuis van de hockeyclub, nog een sportinstituut, een prachtige korfbalaccommodatie, kortom, als ik weer eens in het geweer moet komen om Drachten te promoten heb ik er een stevig argument bij

Roel Oostra

roel oostra kopieStolpersteine

Geweldig! Sofia Krol, Willemien Terpstra-Vermeulen in samenwerking met onze onvolprezen historische vereniging Smelne’s Erfskip hebben in een paar maanden tijd voor elkaar gekregen dat ook in onze goede woonplaats Stolpersteine worden gelegd. Stolpersteine (yn ’t frysk sizze wy Stroffelstiennen) zijn natuurlijk niet bedoeld om over te struikelen. Wel om even bij stil te staan, de namen te lezen en een ogenblik te denken: hier hebben medeburgers gewoond die door een duivels regime rücksichtlos zijn vermoord.

De financiën voor de benodigde stenen zijn rond, vijftien voor Joodse en zeven voor Roma dorpsgenoten. 5 juli jongstleden zijn, zo u in de kranten hebt kunnen lezen, de eerste drie Stolpersteine gelegd voor huis Beter Wonen 19 wêr frou Zilverberg mei har dochters Anna en Sara yndertiid wenne. Prachtig was dat kleinkind Hennie Zilverberg, inmiddels 75 jaar oud, die met twee zonen uit Amerika was overgekomen, de stenen voor haar oma Hinderika en tantes Anna en Sara op hun plaatsen legde.

Het speet, en het spijt mij nog, dat ik niet bij deze gebeurtenis aanwezig kon zijn. Maar van wel aanwezige vrienden hoorde ik dat de commissie die het programma had samengesteld veel lof verdiende. En op de uitgebreide foto reportage op de website van de Drachtster Courant zag ik dat er gelukkig een grote belangstelling was.

Wat zou wijlen opa Roelof Vermeulen het mooi gevonden hebben dat kleindochter Willemien bij deze organisatie betrokken was. En dat kleine Hennie die de eerste jaren van haar leven in huize Vermeulen was ‘ondergedoken’ voor deze gebeurtenis uit Amerika was overgekomen.
In 1942 was ik bij de eerstelingen die door de Duitse bezetters werden opgeroepen om in das Vaterland te gaan werken. Mijnheer Vermeulen hoorde ervan en vroeg of ik eens bij hem langs wilde komen. Natuurlijk wel. ‘Ga je?’ vroeg hij. ‘Geen zin in maar weet ook niet hoe of het anders moet’ zei ik. ‘Als je het aandurft onder te duiken heb ik wel een adres voor je’ En aldus geschiedde. Roelof Vermeulen was verzetsman vanaf het eerste uur. Ik zal hem nooit vergeten. Dat alles schoot door mijn gedachten bij het bekijken van de fotoreportage.

Maar toen ik de foto’s nog eens op mijn scherm voorbij liet komen viel mij op dat de top van ons gemeentebestuur geheel ontbrak. Dat vond ik vreemd. Ik zag wel een burgemeester maar dat was de sympathieke Bearn Bilker van Kollumerland. Van de top van onze gemeente geen spoor. Dat kon toch niet kloppen? Dus ik Smelne’s Erfskip bellen met de vraag of er wel een uitnodiging naar B & W was gegaan. Natuurlijk wel, was het antwoord, dat had zelfs hoge prioriteit. Maar ze hebben afgezegd, moesten ergens over vergaderen.

Nou ja, sels witte, sels baas fansels. Maar ik vind het raar. De datum 5 juli was al maanden bekend en ik kan me niet voorstellen dat een stukje B & W dan niet een paar uur voor zo’n emotionele en belangrijke gebeurtenis kan worden uitgeroosterd.
En Sofia Krol met je leuke hoed: ik neem mijn petje voor je af, je hebt het prima voor elkaar gekregen.

Roel Oostra