enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

roel oostra kopieGanzeborden met H & I

Doordat mijn vader voor zijn werk een ander rayon toegewezen had gekregen kwam ons gezin in 1939 in Drachten terecht. En omdat ik toen, maar dat besef kwam pas achteraf, zo dom was om niet verder te willen leren moest ik een baantje zoeken. De eerste poging was direct raak, ik werd jongste bediende bij Kingma’s Bank. Trouwens meteen ook oudste want dat kantoor werd slechts door twee personen bemand. Mijnheer de Jong was directeur en ik was zijn Hansje-me-knecht. Eén van mijn taken was wissel lopen. Het girale geldverkeer was toen in opkomst, het digitale geldverkeer moest nog helemaal uitgevonden worden, kortom het gewone geldverkeer was handje contantje. Fabrikanten en grossiers lieten hun vorderingen op hun klanten veelal door de bank van hun keuze innen door middel van wissels. En zo hing een wisselloper zijn geldtas om zijn nek en fietste een paar maal per week het hele dorp door om bij winkeliers die wissels te innen. Zodoende kon ik in een mum van tijd in Drachten de weg vinden en leerde veel mensen kennen.

Grootwinkelbedrijven en supermarkten waren hier toen nog niet maar middenstandsbedrijven in overvloed. Een groot gedeelte daarvan was lid van H&I , een vereniging die ook nu nog vol actie is. In de loop der jaren veranderde het gezicht van het dorp. De franchisezaken, de Blokkers, de Hema’s de Scapino’s de Kijkshops, de Albert Heijnen, de Dirken, de Praxissen, de Gamma’s en noem maar op verschenen en deden veel kleine zelfstandigen verdwijnen. Ik heb het allemaal meegemaakt. Kunt U zich voorstellen dat ik een beetje sentimenteel werd toen Zij-die-mijn-Zorgen-deelt uit een trommel met oude familiepapieren een groot: Modern Ganzebordspel opdook dat H&I door een Amsterdams Reclamebureau had laten vervaardigen. Gebaseerd op al die zaken waar ik met mijn wissels door de deur kwam. Met schitterende slogans om hun zaak op de kaart te zetten. Met boter, eieren en kaas is Zuivelhuis J.C. Ultzen iedereen de baas.

Kijkt vaak in and’re etalages maar koopt toch bij G.v.d.Werf haar lingerie en tricotages

Heeft zich bij Jordan laten permanenten en is zeer ingenomen met diens kaptalenten. Nylons, kousen, sokken, sterk en fraai, komen van J.Nicolai. Iemand die je om een boodschap kunt sturen gaat naar B.K.de Boer voor manufacturen. Reumatiek, verkouden, pijn in buik of oor? Drogisterij Kooistra heeft er wel wat voor. Zo komen bijna zestig zaken voorbij met erachter: gaat drie plaatsen verder. of twee, of terug, maar komt uiteindelijk in het midden van de kaart bij de toenmalige bioscoop van Kijlstra terecht. Om in de stijl te blijven hier mijn slotregel: Ja, het is soms toch fijn dat wij niet van die weggooiers zijn.

Roel Oostra

2016-01-21 '

roel oostra kopie50-plus

Nederland, beroemd op aarde door prestaties hoog in waarde

door fantastische projecten die alom verbazing wekten,
is verdeeld! Een droevig beeld dat niet zoet de ogen streelt . . .
Want wie maar eventjes de tijd nam ziet steeds opnieuw de splijtzwam,
thans is ’t zelfs Ouden van Dagen in hun waardig hoofd geslagen
zo, dat zij opnieuw formeren en zich in groepen gaan groeperen.

Dit versje las ik in een oude krant uit 1949, dat is dus 68 jaar geleden, en dat had betrekking op een conflict in de Algemene Bond van Ouden van Dagen. Een aantal leden was het totaal oneens met het beleid van het bestuur en riep een nieuwe partij in het leven: Nederlandse Bond van Ouden van Dagen. Hou ze maar eens uit elkaar. En beide bonden zijn, trouwens net als hun leden, ter ziele gegaan.
Er kwam een nieuwe groepering, de Ouderen Partij, die een vrij grote aanhang kreeg en een zestal zetels in de Tweede Kamer bezette. Eén van de kopstukken was een zuster van Ed Nijpels. En die lieten van zich horen maar zo’n twintig jaar geleden ging ook deze groepering aan onderling gekrakeel ten onder.
Maar er blijven steeds nieuwe bejaarden komen en dus hebben we opnieuw een ouderenpartij in de 2e Kamer, de 50-plus Partij met uiteindelijk Henk Krol als uithangbord. Maar ook daar begint het te rommelen en net op het moment dat de koning van conflicten, Jan Nagel, als voorzitter afscheid neemt verschijnen er berichten in de kranten dat het bij 50-Plus dik hommeles is. Een oppositiegroep wil dat het hele bestuur opstapt en dreigt, als dat niet gebeurt, een nieuwe partij te stichten.
Er is dus niets nieuws onder de zon. Maar schrijver dezes die al lange jaren in het bejaardenhoekje verblijft, kan zo langzamerhand concluderen dat het gezegde: Het verstand komt met de jaren helemaal nergens op slaat.
En kan dus rustig besluiten met de regels van het begin :

Een droevig beeld ! Dat niet zoet de ogen streelt
want wie maar eventjes de tijd neemt
ziet steeds opnieuw hetzelfde beeld:
een splijtzwam die de groep verdeelt !
De zwam die mensen, oud van dagen
maar door hun warrig hoofd blijft zagen,
zo, dat zij steeds opnieuw proberen
nieuwe Plus clubjes te formeren..

Roel Oostra

roel oostra kopieZwembad

Hebt u onlangs die grote kop in de krant gezien: DE NIJE WELLE : BETER, DUURZAMER, DUURDER. Het schijnt er dus toch van te komen. Een geheel aan de eisen des tijds aangepast vijftig meter wedstrijdbad op de sportvelden aan de Sportlaan. Beweegbare bodem, recreatiebad met glijbaan, waterspeelplaats enzovoort. Kan niet op. Moet, zo staat in het artikel, voor heel Noord-Nederland the place to be worden. Ik hoop dat het precies zo genaaid wordt als het geknipt is, dat wordt dan een glanzend facet aan de diamant van het Noorden.

Maar is dus wel heel wat anders dan het zwembadje dat ik aantrof toen wij in 1939 in Drachten kwamen wonen. Je kunt het je bijna niet meer voor de geest halen maar dat zwembadje, voorganger van ’t openluchtbad, later de Welle, heeft ongeveer achter het huis gestaan waarin wij sinds 1962 wonen. Vroeger bevond zich op het Zuid, thans Burg.Wuiteweg, de ingang naar het VVV terrein. Zo’n drie huizen noordelijker van de plek waar nu de afslag aan de Burg.Wuiteweg is waar je bij Albert Heijn uitkomt. Je kreeg na een stukje sintelpad eerst het voetbalveld en daarachter stond het zwembad. Een rij badhokjes, een klein kantoortje, een één- en een driemeter duikplank met een schuttinkje om het geheel.

Daar ben ik enige maanden badmeester geweest. Nou ja, badmeester . . . . ik had de sleutels en moest wat op het spul passen. Een oom van mijn geliefde was namelijk voorzitter van het bad en had iemand nodig die in een overbruggingsperiode gratis een oogje in het zeil hield.

roel in duikvlucht 1939
U zult het niet geloven, maar het figuurtje op deze foto uit 1940, dat als een adelaar door de lucht zweeft . . .  ben ik. Want ik was indertijd een enthousiaste zwemmer. Ik heb bijvoorbeeld, behalve deze foto, ook nog een medaille voor een 3 kilometer zwemwedstrijd in de Grote Wielen bij Leeuwarden. Een uitgezette driehoek van één kilometer, moest drie keer gezwommen worden. En ik werd derde! De derde prijs! Ik schep daar, met die medaille in mijn handen, zo nu en dan flink over op tegen onze kleinkinderen. Die Pake toch !.

Maar ik vertel er natuurlijk niet bij dat er maar drie wedstrijdzwemmers waren en helemaal niet dat ik, toen de eerste twee al hadden aangetikt nog een volle kilometer moest doorploeteren. Maar dat zie je aan die medaille niet af.

Roel Oostra