enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

Hans Roelfs januari 2016Onlangs kon ik tijdens een EO-uitzending van Knevel en van de Brink het gevoel van walging nauwelijks onderdrukken.  VVD-er Robin Linschoten sprak over halvering van ontwikkelingshulp. Hij citeerde uit een onderzoek: “de helft van de huidige hulp komt niet op de juiste plek, daarom is het volkomen terecht het bedrag dat wij jaarlijks daaraan spenderen te halveren.”

Zo redenerend  komt bij halvering nog maar een kwart op de juiste plek. Dus niet halveren, maar verdubbelen, zou ik zeggen Linschoten waarom zeg je niet dat er aan de corruptie iets gedaan moet worden in plaats van die armoedzaaiers uit Pakistan en India te kortwieken? Hoe haal je het in je liberale hersens? Daarom heb ik eens op Google gezocht naar de antecedenten van dit heerschap. Het enige wat ik weet is dat hij lid van de SER is en dat hij jarenlang commissaris bij Dirk Scheringa was, waar hij bij deze woekeraar zelfs nog een tijdje in de Raad van Bestuur zat. Peter R. de Vries, expert in criminele zaken, herinnerde Linschoten er in dezelfde Knevel & Van den Brink-uitzending nog even aan, maar Robin ging hier wijselijk niet op in. Door het googlen werd ik er  weer aan herinnerd dat Robin Linschoten in 1996 als staatssecretaris eruit was gedonderd, omdat hij de Kamer bedotte door een belangrijk rapport te vertragen.

En wat doet hij nu? Hij is consultant! Consultants worden door een bedrijf of een overheidsinstelling ingehuurd om tegen een onbehoorlijk uurtarief de helft van het personeel buiten te zetten omdat de baas dat zelf niet durft. Iemand die ergens faliekant mislukt, vestigt zich daarna als consultant. Dat bord mag je ongestraft op je huis spijkeren. En dan zijn nevenfuncties. Daar wordt je niet goed van. Hij is bijvoorbeeld Erevoorzitter van de Stichting verkiezing Overheidsmanager van het jaar. Mede-eigenaar van het consultancybureau dat de verkiezingen organiseert.  Lid van de Raad van Advies van de Uitvaartspecialist. Wat je dan adviseert? De gemiddelde hitte van de crematieoven? Zorgt hij er voor bij zo’n bijbaantje als Voorzitter Commissie Innovatie Mondzorg dat de gemiddelde Nederlander geen misdadige dingen over ontwikkelingshulp zegt?  

Robin, dat je naast je vele betaalde nevenfuncties, als bestuurslid van de DSB honderdduizenden mensen moedwillig op de rand van de financiële afgrond bracht, kan ik alleen maar rangschikken onder de term ‘zakken vullen’.

Hans Roelofs

Na de zomer, wanneer iedereen platzak is door vakanties, opnieuw naar school gaande kinderen, begint het seizoen van de collectes. Minimaal één keer per week komt er wel een vriendelijk iemand, liefst tijdens de warme maaltijd, aan de deur. Vaak een keurige mevrouw die haar best doet voor de zielige medemens, onderzoek naar kwalen of in de knel geraakte minderheden.

Altijd krijgt ze iets, al was het alleen als beloning voor de moeite. De gemeente verleent een vergunning en het plaatselijke blaadje publiceert soms  de door vrijwilligers bijeen gebedelde opbrengst.

Hans Roelfs januari 2016Een goede vriend, hij collecteert al ruim tien jaar voor het Kankerfonds, vertelde mij het volgende: “De opbrengst  per uur is gering en beneden het niveau van een werkende scholier. De grootte van de bussen is toegenomen maar de animo verminderd. Altijd nam ik één van mijn kinderen mee, totdat ze zichzelf te groot en te oud vonden om als een zwerver met Pa langs de deuren te gaan. Met een kind werkte goed; thuis eerst wat kleingeld in de lege bus voor wat geluid en daar gingen we; je kon onderweg lol trappen, ongestraft keihard aanbellen, je sprak de buren nog eens en je kon ze samen inschalen op beleefdheid en zuinigheid.

Mensen die niet thuis waren konden rekenen op een nieuw bezoekje; niemand ontkwam.” Ondanks zijn bekendheid in de buurt werd de ontvangst allengs gereserveerder, bij sommigen zelfs onvriendelijk. Kwam dat door collectemoeheid, egoïsme, geldgebrek of graaiende bestuurders.  Hij wist het niet. Talloze smoezen heeft hij in de loop der jaren moeten aanhoren: “Ik maak wel wat over, ze zijn al geweest, ik heb alleen groot geld, ik geef nooit, geen belang bij, de acceptgiro net gepost, mijn man/vrouw geeft altijd, ik heb net kinderpostzegels gekocht…..” 

Werd er niet open gedaan keek mijn vriend brutaal naar binnen of ze zich verstopt hadden. “Oh we hebben veel gelachen om mensen achter gordijnen of achter de bank”, vertelde hij vrolijk tijdens de verjaardagsborrel. Ik begrijp best dat de animo voor collectes is afgenomen door zichzelf verrijkende bestuurders; maar ik begrijp niet dat men liever kijkt naar die populaire stompzinnige en voor randdebielen gemaakte goede doelen TV-programma’s. En ik weet heus wel dat een bijdrage geen verplichting is, maar komt er iemand aan de deur, kan men hem  toch wel fatsoenlijk te woord staan? De lol is er voor hem in ieder geval af. Na tien jaar collecteren laat hij zich niet meer op vrijwillige basis onbeschoft behandelen.

Hans Roelofs

Hans Roelofs juni 2016 2 Naamloos1Vorig jaar praatte ik u even bij over een kennis die ten onrechte een boete kreeg en dus in beroep ging. Toen zij het mij vertelde, en ik erover schreef, was nog niet bekend hoe het zou aflopen. Maar 15 januari kon er een streep onder worden gezet omdat, als resultaat van een uitgebreide correspondentie, het gevorderde boete bedrag werd teruggestort.

Omdat u waarschijnlijk niet weet waar ik het over heb vindt u hieronder dat praatje in telegramstijl. Een goede kennis kreeg een schrijven van het Centraal Justitieel Incasso Bureau met het verzoek even dertig euro over te maken omdat zij op 11 juli 2009 om 11.53 uur een paar kilometer te hard had gereden in Doorn. Zou ze graag gedaan hebben als ze in Doorn geweest zou zijn. Maar ze zat thuis in haar flat en haar auto stond bijna voor de deur.

Schreef keurig briefje dat er een abuis in het spel moest zijn. Daar nam, begrijpelijk, Justitie geen genoegen mee en verzocht haar opnieuw te betalen. Voegde als bewijs foto's bij: één van de auto en eentje van het nummerbord. Alles overwegende verklaart de officier van Justitie het beroep ongegrond. Inderdaad, precies hetzelfde model auto in precies dezelfde kleur. Alleen had de gefotografeerde auto een windschermpje op het dak staan en dat heeft die van onze kennis niet. En zelfs een blinde ambtenaar kon op de foto zien dat het gefotografeerde nummerbord met FJ begint terwijl het proces verbaal het over TJ heeft. Dus onze kennis maakt een foto van haar auto, en een foto van het nummerbord en schrijft een keurig briefje dat het echt haar auto niet is die in Doorn te hard reed. Als bewijs voegt ze haar foto's bij. Mooi, misverstand keurig uit de weg geruimd. En nieuwsgierig of er ook een verontschuldiging voor de drukte in je brievenbus zou zitten. Nee hoor.

Het hele zaakje, inclusief de envelop waarin alles was verstuurd, kwam terug met het volgende bericht van het Openbaar Ministerie: Hierbij uw bezwaarschrift retour. Aangezien het beschikkingsnummer niet bekend is kunnen wij dit beroep niet registreren. En dan wat ambtelijke taal die duidelijk maakt dat eerst de boete betaald moet worden. En, als haar bezwaarschrift ontvankelijk wordt verklaard, het geld zal worden terug gestort. Dus wat doet ze? Betalen, want dertig euro is te behappen. 13 september schrijft de officier van justitie: Na ontvangst van uw betaling zal de kantonrechter uw beroep verder behandelen. Dat doet hij want 3 december komt er een brief waar o.a. in staat: Ik heb het hele dossier nogmaals bestudeerd en ben van plan de beschikking alsnog te vernietigen. Ik bied u de mogelijkheid uw beroep in te trekken. Behandeling bij de kantonrechter kan dan worden voorkomen. Dus weer een beroepschrift invullen en opzenden. En dan, geloof het of niet, wordt 15 januari 2010 de dertig euro weer op haar rekening bij geschreven. In juni zijn er verkiezingen. Als Geert nou es net zo fel achter de bureaucratie aanging als achter zijn hoofddoekjes. Zou dat wat zijn ?

Hans Roelofs