enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

Hans Roelfs januari 2016Mijn vader was een vechter. Dat hij al op zeer jeugdige leeftijd in zijn eigen onderhoud moest voorzien heeft daar alles mee te maken, denk ik. Zoals een olifant zijn kudde beschermt, is er wellicht het sterkste beeld voor. Geen gevaarlijker dier dan een olifant die zijn nakomelingen bedreigd ziet. Dat diepe oergevoel dat vaderschap heet en het onvoorwaardelijke beschermen van de eigen kroost. Nu ik zelf op leeftijd ben vind ik het prachtig om er op terug te kijken.

Toch zijn er ook vaders die wat mij betreft hun beschermgedrag wat voorwaardelijker mogen koppelen aan het gedrag van hun lievelingetjes. Er lopen wat onuitstaanbare klieren van kinderen rond, die dat hoofdzakelijk zijn geworden en blijven omdat hun vader alles kritiekloos toestaat. Dat gevoel bekroop me ook een beetje rond het subsidiebeleid van de gemeente Smallingerland. Het als een donderslag bij heldere hemel aankondigen van een subsidiestop voor de Pluskrant is een barbaarse daad. Degene die hiervoor verantwoordelijk is, geniet inmiddels van zijn pensioen. Wat mij betreft, kan zo’n man zich aanmelden voor een sessie geheugentraining. Het zou toch van enig karakter getuigen als je de Pluskrantredactie persoonlijk op de hoogte brengt van het aanstaande bankroet van het nieuws voor ouderen. Te meer omdat hij zich de beloften, gedaan aan de redactie, zou moeten herinneren. Tijdens dit gesprek waren er zo weinig vuiltjes aan de lucht dat de redactie de moed kreeg om nog iets meer subsidie aan te vragen. Vervolgens kregen we een aantal lieve reacties uit de seniorenwereld.

De financiële oppepper die de Pluskrant van de gemeente hoopte te krijgen door de constante toename van het aantal lezers, is nu de grond ingeboord. De knip sluiten is blijkbaar de Smallingerlandse Maat, die volgens de nieuwe wethouder de komende tijd moet heersen in zijn ondermaanse. In alle publiciteit komen zaken naar buiten waar je je als Pluskrant, na bijna een kwart eeuw nieuwsgaring voor senioren, over kunt verbazen. Het Drachtstervaartproject, tot halverwege centrum Drachten en jaren geleden door de Pluskrant bestempeld als een onzinnig project, ligt op zijn gat. Voor het megalomane cultuurproject rondom schouwburg, muziekschool, Iduna en bibliotheek, heeft diezelfde Pluskrant sympathieke en goedkopere oplossingen aangedragen. Het gedoe rondom het Raadhuisplein is ook weer zo'n fraai voorbeeld hoe de gemeente Smallingerland omspringt met haar financiën. Na jarenlang overleg wordt ineens besloten de aan- en afritten naar de parkeergarage te veranderen. Ruim vier miljoen extra!! Anderhalve ton uittrekken voor het bekladden van het Moleneind en de omgeving van De Lawei, heet bij mij thuis gewoon ''slordig omgaan met dure centjes''. Een half promille van dit bedrag voor de Pluskrant blijkt dan onmogelijk.

Hans Roelofs

Hans Roelfs januari 2016Onlangs kon ik tijdens een EO-uitzending van Knevel en van de Brink het gevoel van walging nauwelijks onderdrukken.  VVD-er Robin Linschoten sprak over halvering van ontwikkelingshulp. Hij citeerde uit een onderzoek: “de helft van de huidige hulp komt niet op de juiste plek, daarom is het volkomen terecht het bedrag dat wij jaarlijks daaraan spenderen te halveren.”

Zo redenerend  komt bij halvering nog maar een kwart op de juiste plek. Dus niet halveren, maar verdubbelen, zou ik zeggen Linschoten waarom zeg je niet dat er aan de corruptie iets gedaan moet worden in plaats van die armoedzaaiers uit Pakistan en India te kortwieken? Hoe haal je het in je liberale hersens? Daarom heb ik eens op Google gezocht naar de antecedenten van dit heerschap. Het enige wat ik weet is dat hij lid van de SER is en dat hij jarenlang commissaris bij Dirk Scheringa was, waar hij bij deze woekeraar zelfs nog een tijdje in de Raad van Bestuur zat. Peter R. de Vries, expert in criminele zaken, herinnerde Linschoten er in dezelfde Knevel & Van den Brink-uitzending nog even aan, maar Robin ging hier wijselijk niet op in. Door het googlen werd ik er  weer aan herinnerd dat Robin Linschoten in 1996 als staatssecretaris eruit was gedonderd, omdat hij de Kamer bedotte door een belangrijk rapport te vertragen.

En wat doet hij nu? Hij is consultant! Consultants worden door een bedrijf of een overheidsinstelling ingehuurd om tegen een onbehoorlijk uurtarief de helft van het personeel buiten te zetten omdat de baas dat zelf niet durft. Iemand die ergens faliekant mislukt, vestigt zich daarna als consultant. Dat bord mag je ongestraft op je huis spijkeren. En dan zijn nevenfuncties. Daar wordt je niet goed van. Hij is bijvoorbeeld Erevoorzitter van de Stichting verkiezing Overheidsmanager van het jaar. Mede-eigenaar van het consultancybureau dat de verkiezingen organiseert.  Lid van de Raad van Advies van de Uitvaartspecialist. Wat je dan adviseert? De gemiddelde hitte van de crematieoven? Zorgt hij er voor bij zo’n bijbaantje als Voorzitter Commissie Innovatie Mondzorg dat de gemiddelde Nederlander geen misdadige dingen over ontwikkelingshulp zegt?  

Robin, dat je naast je vele betaalde nevenfuncties, als bestuurslid van de DSB honderdduizenden mensen moedwillig op de rand van de financiële afgrond bracht, kan ik alleen maar rangschikken onder de term ‘zakken vullen’.

Hans Roelofs

Na de zomer, wanneer iedereen platzak is door vakanties, opnieuw naar school gaande kinderen, begint het seizoen van de collectes. Minimaal één keer per week komt er wel een vriendelijk iemand, liefst tijdens de warme maaltijd, aan de deur. Vaak een keurige mevrouw die haar best doet voor de zielige medemens, onderzoek naar kwalen of in de knel geraakte minderheden.

Altijd krijgt ze iets, al was het alleen als beloning voor de moeite. De gemeente verleent een vergunning en het plaatselijke blaadje publiceert soms  de door vrijwilligers bijeen gebedelde opbrengst.

Hans Roelfs januari 2016Een goede vriend, hij collecteert al ruim tien jaar voor het Kankerfonds, vertelde mij het volgende: “De opbrengst  per uur is gering en beneden het niveau van een werkende scholier. De grootte van de bussen is toegenomen maar de animo verminderd. Altijd nam ik één van mijn kinderen mee, totdat ze zichzelf te groot en te oud vonden om als een zwerver met Pa langs de deuren te gaan. Met een kind werkte goed; thuis eerst wat kleingeld in de lege bus voor wat geluid en daar gingen we; je kon onderweg lol trappen, ongestraft keihard aanbellen, je sprak de buren nog eens en je kon ze samen inschalen op beleefdheid en zuinigheid.

Mensen die niet thuis waren konden rekenen op een nieuw bezoekje; niemand ontkwam.” Ondanks zijn bekendheid in de buurt werd de ontvangst allengs gereserveerder, bij sommigen zelfs onvriendelijk. Kwam dat door collectemoeheid, egoïsme, geldgebrek of graaiende bestuurders.  Hij wist het niet. Talloze smoezen heeft hij in de loop der jaren moeten aanhoren: “Ik maak wel wat over, ze zijn al geweest, ik heb alleen groot geld, ik geef nooit, geen belang bij, de acceptgiro net gepost, mijn man/vrouw geeft altijd, ik heb net kinderpostzegels gekocht…..” 

Werd er niet open gedaan keek mijn vriend brutaal naar binnen of ze zich verstopt hadden. “Oh we hebben veel gelachen om mensen achter gordijnen of achter de bank”, vertelde hij vrolijk tijdens de verjaardagsborrel. Ik begrijp best dat de animo voor collectes is afgenomen door zichzelf verrijkende bestuurders; maar ik begrijp niet dat men liever kijkt naar die populaire stompzinnige en voor randdebielen gemaakte goede doelen TV-programma’s. En ik weet heus wel dat een bijdrage geen verplichting is, maar komt er iemand aan de deur, kan men hem  toch wel fatsoenlijk te woord staan? De lol is er voor hem in ieder geval af. Na tien jaar collecteren laat hij zich niet meer op vrijwillige basis onbeschoft behandelen.

Hans Roelofs