enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

Hans Roelfs januari 2016Zo’n acht à negen jaar geleden stond ik met de buurman voor het huis te klagen over schilders die inferieur werk leverden. Hij attendeerde mij op het artikeltje ‘Zakelijk bezien’ in de Drachtster Courant. Hierin presenteerde een jongeman zich als beginnend zelfstandig huisschilder. Ik belde hem nog diezelfde avond.’’

Met een enthousiaste en opgewekte stem verzekerde hij me voor geen klusje aan de kant te gaan en alles tegen een redelijk tarief. Dat laatste sprak me natuurlijk aan.
“Ik kom graag bij u langs om te kijken wat er moet gebeuren. U heeft binnen twee dagen de offerte”, verzekerde de prille zelfstandige. En inderdaad, precies volgens afspraak kregen we keurig een overzicht van de te verrichten buitenwerkzaamheden en de totale kosten. We besloten met hem in zee te gaan.

Op de afgesproken tijd reed hij voor, een oud autootje voorzien van gereedschappen, potten verf en een imperiaal met twee ladders. De schildersbaas himself: “Zeg maar Johan”. Het werk vlotte en voor zover ik het kon waarnemen viel er niets op aan te merken. Op zijn tijd presenteerden we koffie of een frisdrankje en tijdens de koffie- of frisdranktussendoortjes babbelden we genoeglijk.

“Ik ben tevreden over de eerste maanden. Dat stukje in de krant heeft me veel klandizie bezorgd. Maar het moet niet te hard gaan, zonder personeel kan ik me beter richten op kleine klanten, zoals u”, vertelde de schilder. Zo, die zat.

“Weet je zeker alleen maar kleine klanten te willen?”, was mijn vraag. “Natuurlijk, ik wil nazorg kunnen geven aan mijn klanten, d.w.z. na een jaartje of zo kijken hoe de verf zich houdt. Misschien zijn er dan weer andere schilderklusjes te doen. Zo wil ik een vaste kern van klanten opbouwen. “t Klonk me als muziek in de oren en we besloten hem aan te bevelen bij de bevriende buurtgenoot.

Johan boekte snel vooruitgang en huurde op het industrieterrein de achterste helft van een bedrijfspandje. Toegegeven, het was een beetje een zootje, maar Johan was immer opgewekt en dienstvaardig.

Het bedrijf groeide alsmaar en Johan kreeg er een partner bij: het werd een echte zaak met echt personeel. Johan rijdt nu in zijn nieuwe bedrijfswagen met een eigen logo erop en heeft het druk, druk, druk. Dat is fijn voor hem. Maar als ik hem dan weer zo voorbij zie sjezen heb ik wel eens heimwee.

Heimwee naar de tijd dat je Johan belde en hij weldra kwam. Helaas heeft Johan, voor kleine klanten die bellen,  geen tijd meer om langs te komen. Dan moet je bij Johan op de wachtlijst. Efficiënt natuurlijk. Maar wel jammer.

Hans Roelofs

Hans Roelfs januari 2016Nog een paar dagen en we zitten weer aan de oliebollen. Ik durf het niet na te kijken, maar volgens mij heb ik in een ander jaar rond deze tijd ook iets opgeschreven over de hellingbaan waarlangs we het oude jaar verlaten. Hoe het u vergaat weet ik niet, maar voor mij is het met gezond verstand halen van einde jaar het enige doel op dit moment.

De gedachte aan wat het 2017 zal brengen, staat mijlenver van me af. Was ik vroeger al bezig met vakantiebestemmingen, afspraken met dierbaren en maakte ik me een voorstelling van hoe ik allemaal zou realiseren; dit jaar niets van dit alles. Het laatste stukje van dit jaar voelt een beetje alsof ik een topsportprestatie lever. Geen vreemde vergelijking voor iemand die aan sport heeft gedaan. Een sporter heeft een sterke motivatie zijn doel te halen.

Tegelijkertijd zal bij hem ook wel eens de gedachte opkomen dat die topsport erg veel vraagt. Nooit eens een nasibal uit de muur trekken omdat het voedingsschema dat niet toelaat. Nooit eens lekker kunnen uitslapen omdat het trainingsprogramma verlangt heel vroeg op de tennisbaan te staan of in het zwembad te liggen. Nooit eens lekker doorzakken omdat zoiets funest is voor de conditie.

De wil te presteren is gekoppeld aan inzet. Allemaal waar, maar wat had ik af en toe zin om de stekker eruit te trekken. Toch ben nog steeds gemotiveerd de doelen die ik mezelf dit jaar gesteld had, te halen. Alsof tijd - in deze tijden van achter ons liggende recessie - het eerste artikel dat schaars is. Om me heen zie ik iedereen rennen en vliegen. Een 'normaal' verschijnsel, houd ik mezelf voor. Daar komt bij dat ik zelf de hoofdveroorzaker ben van het snelle afdalen naar het einde van het jaar. Er is niemand die mij verplicht de agenda vol te plempen.

Tuurlijk dwingt mijn vrijwilligerswerk tot enige prestaties. Maar daar staat de ervaring tegenover, dat wat niet af is in de meeste gevallen gewoon blijft liggen. Goede voornemens voor het nieuwe jaar, bedoel ik. Heb je niks te klagen, is er ook geen aandrang jezelf betere omstandigheden voor te stellen. In dat licht bezien is deze oliebollenrace een prima voorbereiding op het nieuwe jaar. Nu ik er zo over nadenk, is mijn stress verleden tijd. Ik hoop dan ook, volgend jaar alles weer net zo te kunnen doen.

Hans Roelofs

Hans Roelfs januari 2016Jawel, het is zo ver. Na een laatste weekendje zomer en een korte herfstvakantie bereiden we ons voor op de Kerstdagen en Oud en Nieuw. De laatste weken is het razendsnel gegaan er was geen houden meer aan. We staan weer met z'n allen bij de supermarkt in lange rijen voor de kassa met de ingrediënten voor het kerstdiner in onze winkelwagentjes. We doen iets lichts dit jaar. Geen wild meer, hoewel dat - met al die reeën in de duinen - een goedkope aanschaf zal zijn.

Maar zo zijn we weer ten voeten uit, hè! Is er een keer een voordeeltje te behalen, laten we het liggen. Geheel tegen de trend ingaan. Zo maken we ons ook nooit druk over wat dit jaar de actuele mode is qua kleur van de kerstballen. We doen al jaren dezelfde versiering in de boom, dan zit je vanzelf een keertje helemaal goed, dat mag je nooit uitsluiten. We zullen het snel genoeg weten.

Om te beginnen is ons bruingebrande vel in hoog tempo verbleekt. De tijd van de creditcardafschrijvingen van de vakantie zijn we langzaam te boven. De stamppottentijd is daar altijd een fijne periode voor, want die groenten kosten nooit zoveel. We hebben met de aanhang op een tochtige kade staan zwaaien naar de bisschop uit Myra. Tussentijds zijn we er weer aan gewend hoe het is om naar het werk te gaan. Hervonden we het ritme van filerijden en oeverloos vergaderen, zijn de geuren van de Provence, de heuvels van de Toscane en de ontbijtbuffetten van het all-in arrangement in Turkije vage herinneringen geworden. Tuurlijk maakten we al weer plannen voor de wintersport, waarmee we onze najaarsdepressie te lijf gaan. De lichte spanning die er is in het vooruitzicht van het jaarlijkse functioneringsgesprek steekt de kop op. Met de huidige economische crisis weten we ook wel dat die salarisverhoging er niet in zal zitten. Maar goed, proberen kan altijd en niet geschoten is altijd mis. Dan zijn er nog al die sociale verplichtingen. De bezoekjes aan goede vrienden en familie die we al die tijd niet gezien hebben.

Zoals ieder jaar zijn er zo veel weken verstreken en moet er nodig eens worden bijgepraat. Want zij waren net weg of net terug toen jij net weg of terug was.

Dat we met kerst wat aan cadeautjes doen. Eigenlijk is de tijd er niet voor, maar het staat zo gezellig. Met Sint deden we de wat kleinere dingetjes en met kerst gaat het om de meer luxe presentjes. Mijn vriendin is dit jaar weer toe aan wat eau de toilettes, heeft ze tijdig laten doorschemeren. Ondertussen moeten al die digitale vakantiefoto's die nog steeds op de computer staan, worden verwerkt in zo'n mooi maar o zo bewerkelijk on-line fotoalbum. Bedenk me ineens dat we nog een ticket heb liggen voor een Belgische stedenreis. Afijn, de conclusie is helder. We hebben nog veel te doen.

Met een schok schrik ik wakker. Wat was dit een nare droom!!

Hans Roelofs