enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

Hans Roelfs januari 2016Nog een paar dagen en we zitten weer aan de oliebollen. Ik durf het niet na te kijken, maar volgens mij heb ik in een ander jaar rond deze tijd ook iets opgeschreven over de hellingbaan waarlangs we het oude jaar verlaten. Hoe het u vergaat weet ik niet, maar voor mij is het met gezond verstand halen van einde jaar het enige doel op dit moment.

De gedachte aan wat het 2017 zal brengen, staat mijlenver van me af. Was ik vroeger al bezig met vakantiebestemmingen, afspraken met dierbaren en maakte ik me een voorstelling van hoe ik allemaal zou realiseren; dit jaar niets van dit alles. Het laatste stukje van dit jaar voelt een beetje alsof ik een topsportprestatie lever. Geen vreemde vergelijking voor iemand die aan sport heeft gedaan. Een sporter heeft een sterke motivatie zijn doel te halen.

Tegelijkertijd zal bij hem ook wel eens de gedachte opkomen dat die topsport erg veel vraagt. Nooit eens een nasibal uit de muur trekken omdat het voedingsschema dat niet toelaat. Nooit eens lekker kunnen uitslapen omdat het trainingsprogramma verlangt heel vroeg op de tennisbaan te staan of in het zwembad te liggen. Nooit eens lekker doorzakken omdat zoiets funest is voor de conditie.

De wil te presteren is gekoppeld aan inzet. Allemaal waar, maar wat had ik af en toe zin om de stekker eruit te trekken. Toch ben nog steeds gemotiveerd de doelen die ik mezelf dit jaar gesteld had, te halen. Alsof tijd - in deze tijden van achter ons liggende recessie - het eerste artikel dat schaars is. Om me heen zie ik iedereen rennen en vliegen. Een 'normaal' verschijnsel, houd ik mezelf voor. Daar komt bij dat ik zelf de hoofdveroorzaker ben van het snelle afdalen naar het einde van het jaar. Er is niemand die mij verplicht de agenda vol te plempen.

Tuurlijk dwingt mijn vrijwilligerswerk tot enige prestaties. Maar daar staat de ervaring tegenover, dat wat niet af is in de meeste gevallen gewoon blijft liggen. Goede voornemens voor het nieuwe jaar, bedoel ik. Heb je niks te klagen, is er ook geen aandrang jezelf betere omstandigheden voor te stellen. In dat licht bezien is deze oliebollenrace een prima voorbereiding op het nieuwe jaar. Nu ik er zo over nadenk, is mijn stress verleden tijd. Ik hoop dan ook, volgend jaar alles weer net zo te kunnen doen.

Hans Roelofs


Hans Roelfs januari 2016Zoals te doen gebruikelijk kregen we op lagere school ieder week godsdienstonderricht, het heette: catechismusles en maakte onderdeel uit van het Rooms-Katholieke onderwijs. Hiervoor werd een uur vrij gemaakt op het lesrooster. In mijn herinneringen waren het vervelende lessen. Soms werd een verhaal uit de bijbel voorgelezen. Dat viel dan nog wel mee, maar een les bestond meestal uit het beantwoorden van vragen uit het catechismusboekje. Vragen die je een week tevoren had opgekregen. Het uit het hoofd leren van de vragen stelde ik zo lang mogelijk uit, meestal tot de avond er voor. Maar oh wee, wanneer bleek je les niet goed te hebben geleerd. Dan werd het nablijven, strafregels schrijven en bovendien een portie strafwerk om je thuis te vermaken.

Sommige geestelijken konden bovendien hardhandig optreden. Pater C. (de man is in een concentratiekamp omgebracht) had losse handjes. Bij het minste of geringste kreeg je een draai om de oren of sloeg en gooide hij met alles wat voorhanden was. Jan Willems, hij zat achter mij, weet daarvan mee te praten. Op een keer vroeg de pater aan mijn vriendje, we zaten in één bank: “Joop, hoeveel sacramenten zijn er, dat zul jij wel weten want het staat in de catechismus”. Joop, een pientere leerling en bekend om zijn snedige opmerkingen, had niets voorbereid en antwoordde opgewekt: “Pater, d’r zijn geen sacramenten meer”. De pater liep rood aan en zei driftig: “Hoe kom je daar bij, uilskuiken”. Joop bleef opvallend rustig en zei: “Nou dat heeft u zondag zelf op de preekstoel afgeroepen, de laatste sacramenten zijn toegediend aan mevrouw Gerritsen.”

Pater C. kon er de humor niet van inzien en begon uitgebreid te vertellen dat ‘de laatste sacramenten’, betekende ziekenzalving, en dat deze wordt toegediend bij mensen in de laatste levensfase.

Door de geagiteerde houding van de pater bleef het onrustig in de klas. Op een bepaald moment fluisterde ik Joop wat in het oor maar zag tegelijkertijd vanuit mijn ooghoeken dat de pater een bordenwisser pakte en in mijn richting gooide. Instinctief bukte ik me waardoor de achter mij zittende Jan Willems vol op het oog werd getroffen. Grote consternatie, in een oogwenk zat het oog dicht en huilend rende Jan de klas uit naar huis. ’s Middags bleef de bank van Jan Willems opvallend leeg. Toen we na vieren langs de pastorie liepen zagen we hoe vader Willems, toch niet een van de makkelijkste mensen, handenschuddend afscheid nam van mijnheer pastoor, een bijzonder beminnelijke man. De pater heeft nooit meer les gegeven.

Hans Roelofs

Hans Roelfs januari 2016Vorig jaar, 8 oktober 2009, praatte ik u even bij over een kennis die ten onrechte een boete had gekregen en dus in beroep gegaan was. Toen zij het mij vertelde, en ik erover schreef, was nog niet bekend hoe het zou aflopen. Maar 15 januari kon er een streep onder worden gezet omdat, als resultaat van een uitgebreide correspondentie, het gevorderde boete bedrag werd teruggestort, Omdat u waarschijnlijk niet weet waar ik het over heb vindt u hieronder dat praatje in telegramstijl.

Een goede kennis kreeg een schrijven van het Centraal Justitieel Incasso Bureau met het verzoek even dertig euro over te maken omdat zij op 11 juli 2009 om 11.53 uur een paar kilometer te hard had gereden in Doorn. Zou ze graag gedaan hebben als ze in Doorn geweest zou zijn. Maar ze zat thuis in haar flat en haar auto stond bijna voor de deur. Schreef keurig briefje dat er een abuis in het spel moest zijn. Daar nam, begrijpelijk, Justitie geen genoegen mee en verzocht haar opnieuw te betalen. Voegde als bewijs foto's bij: één van de auto en eentje van het nummerbord. Alles overwegende verklaart de officier van Justitie het beroep ongegrond. Inderdaad, precies hetzelfde model auto in precies dezelfde kleur. Alleen had de gefotografeerde auto een windschermpje op het dak staan en dat heeft die van onze kennis niet. En zelfs een blinde ambtenaar kon op de foto zien dat het gefotografeerde nummerbord met FJ begint terwijl het proces verbaal het over TJ heeft. Dus onze kennis maakt een foto van haar auto, en een foto van het nummerbord en schrijft een keurig briefje dat het echt haar auto niet is die in Doorn te hard reed. Als bewijs voegt ze haar foto's bij.
Mooi, misverstand keurig uit de weg geruimd. En nieuwsgierig of er ook een verontschuldiging voor de drukte in je brievenbus zou zitten. Nee hoor. Het hele zaakje, inclusief de envelop waarin alles was verstuurd, kwam terug met het volgende bericht van het Openbaar Ministerie. Hierbij uw bezwaarschrift retour. Aangezien het beschikkingsnummer niet bekend is kunnen wij dit beroep niet registreren. En dan wat ambtelijke taal die duidelijk maakt dat eerst de boete betaald moet worden.

En, als haar bezwaarschrift ontvankelijk wordt verklaard, het geld zal worden terug gestort. Dus wat doet ze? Betalen, want dertig euro is te behappen. 13 september schrijft de officier van justitie : Na ontvangst van uw betaling zal de kantonrechter uw beroep verder behandelen. Dat doet hij want 3 december komt er een brief waar o.a. in staat: Ik heb het hele dossier nogmaals bestudeerd en ben van plan de beschikking alsnog te vernietigen. Ik bied u de mogelijkheid uw beroep in te trekken. Behandeling bij de kantonrechter kan dan worden voorkomen. Dus weer een beroepschrift invullen en opzenden. En dan, geloof het of niet, wordt 15 januari 2010 de dertig euro weer op haar rekening bij geschreven.

In juni zijn er verkiezingen. Als Geert nou es net zo fel achter de bureaucratie aanging als achter zijn hoofddoekjes. Zou dat wat zijn ?

Hans Roelofs