enquete
 
Bekkema
 
warrenhove
 
damhus
 
bewegingscentrum
 
abd pluskrant banner
 
humanitas
 
museumdr8888
 
smelneserfskip
 
meldij
 
rebbers
 
Uitinmedia

 Lindeboom

 

nieuwsbrief sunenz

We zijn weer begonnen aan een nieuw jaar. Het lijkt wel of de jaren sneller voorbijvliegen dan vroeger toen je nog midden in je werkzame leven stond. Bij alle goede wensen die u ongetwijfeld hebt ontvangen voeg ik bij deze graag de mijne. Dat we, u zowel als ik, in 2017 dokter en belastinginspecteur buiten de deur mogen houden. En dat we onverhoopt niet achter de geraniums hoeven te zitten omdat we met onze tijd geen raad weten. Want er zijn jonge mensen die zich afvragen wat oudjes eigenlijk doen in de zeeën van tijd die Plussers nu eenmaal hebben. Dat die non-stop voor de TV hangen en zich eigenlijk maar vervelen.

Van die gedachte klopt natuurlijk niets. Het gros van de oudjes vermaakt zich best en er zijn er genoeg die zich afvragen hoe ze, bij alles wat ze onderhanden hebben, er vroeger ook nog bij konden werken. En uiteraard zijn er de gepensioneerden die een geheel eigen wijze van tijdspassering en vermaak hebben uitgevonden.

Zo vertelde een dierbare vriendin uit Den Haag mij bij de uitwisseling van wederzijdse goede wensen het volgende verhaal, dat ze hoorde van haar 80-jarige buurman. Die vertelde: “Waren mijn vrouw en ik laatst de stad in om wat boodschappen te doen, kwamen we uit een winkel en heus, wij waren nog geen tien minuten binnen geweest maar daar stond al een agent die een bon onder de ruitenwisser van de auto stopte. Wij naar hem toe om hem te bewegen die bon ongedaan te maken. Hé jongen zei ik, want het was een nog baardeloos maar wel parmantig kereltje. Hé jongen, je kunt dat voor een oude man toch wel door de vingers zien? Maar hij keek ons strak aan en liet de bekeuring waar hij was.

Toen zei ik: Vind je jezelf eigenlijk geen gore klootzak ?! Hij kwam spoorslags terug, zei niets, schreef een nieuwe bon uit en stopte die bij de andere onder de ruitenwisser. Dus vroeg mijn vrouw of hij een wit voetje bij zijn baas wou halen en dat hij eigenlijk een vuile fascist was. De man liep rood aan, zei nog niks, en schreef een derde bon uit die hij bij de andere onder de ruitenwisser plakte. Dat ging zo een twintig minuten door. Hij klemde zijn kaken op elkaar, van rood werd hij paars. En hoe meer we hem beledigden, hoe meer bonnen hij schreef.

Ach, persoonlijk hadden we er later geen last van. Wij waren gewoon met de bus naar het centrum gegaan. Maar ja, wij proberen iedere dag wat plezier in ons leven te maken. Want dat is belangrijk op onze leeftijd.”

Miami